Wislawa

2 februari 2012
Things We Love
Geef een reactie

Over het nooit verliezen van de verbazing en de verwondering. ‘Bij alle desillusie moeten die overeind blijven. De verwondering is de belangrijkste missie.’

Wislawa Szymborska.

(..)

Het is zo gegaan dat ik hier ben en kijk.
Boven me fladdert een witte vlinder in de lucht
met vleugeltjes die alleen van hem zijn
en over mijn handen vliegt zijn schaduw,
geen andere, niet zomaar een, alleen de zijne.

Wanneer ik zoiets zie, verlaat me altijd de zekerheid
dat wat belangrijk is
belangrijker is dan wat onbelangrijk is.

♥

Mijn mannelijke buik

28 januari 2012
Politiek Landelijk
Geef een reactie

Ik ben het kind van werkende ouders. In allebei vond ik verzorgers en beschermers. Mijn moeder heeft mijn vader in zware tijden beschermd en ze hebben mij altijd voorgehouden dat ik niet de stereotype jongen hoefde te zijn zoals mijn omgeving dat voor zich zag. En zoals Angela Crott (de Volkskrant, 27 januari) dat nog steeds voor zich ziet: ridderlijke jongens die (de seksualiteit van) het meisje beschermen en niet voor ‘slappe hap’ worden aangezien.

Waar ik in mijn jeugd ben geconfronteerd met de perverse effecten van de door Crott bestempelde mannelijke normen en waarden, overkomt dat vandaag de dag talloze andere jongeren. Jongeren waarvan Crott vindt dat de jongens vooral moeten leren om mannelijke leiders te zijn: stoer en in zware tijden rechte koers houdend. En de meisjes moeten vooral niet teveel economische onafhankelijkheid nastreven: het maakt de jongens alleen maar lui en laf. Al was het zo dat we het potentieel van mannen om te beschermen de nek om hebben gedraaid, dan zou ik daar met terugwerkende kracht blij mee zijn. Maar ik mag toch hopen dat we vooral gelijkwaardigheid, vrijheid en emancipatie na proberen te streven. Een samenleving waar we aanvullend op elkaar zijn, los van het geslacht van de ander.

In 2010 bleek Nederland van de elfde naar de zeventiende plaats te zijn gezakt op de wereldranglijst die gelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen meet. Met de huidige (mannelijke?) koers van ons land kan ik een verbetering van die positie wel op mijn mannelijke buik schrijven. Maar ik vraag me af: zou Crott werkelijk blij zijn met de mannelijke leiders van dit moment? Leiders die in zware tijden bezuinigen op onderwijs, kinderopvang en zorg?

Ik kan er me nauwelijks iets bij voorstellen.

 

Link naar ’Vrouwen hebben mannen als beschermers nodig’

Kinderzorg

20 januari 2012
Uncategorized
Geef een reactie

‘Dat de hele kinderzorgketen ouders benadert als potentiële kindermishandelaars is een bekende klacht. Daar kan die arme keten zelf niet zo vreselijk veel aan doen. Ze moet. Omdat wij het willen.’ Aldus Sheila Sitalsing vanochtend in haar column in de Volkskrant. We slaan een alarm bij alles wat afwijkt van de norm. Ingrijpende veranderingen zijn noodzakelijk. Met een grote stem voor iedereen die direct met kinderzorg te maken heeft.

Veel hulpverleners binnen deze zorg maken een verschil. Een verschil dat zich niet uit in de dijk aan rapportages, het jargon en de vele verantwoordingen. Maar een verschil dat zich uit in het contact met de persoon die tegenover hem of haar zit. Niet omdat het moet, maar omdat het belangrijk is: omdat het ertoe doet.

Het zou in de grootste plaats moeten gaan over die ruimte. De verandering begint namelijk niet bij de keten, de rapportages of de verantwoording. Maar de verandering ligt verscholen in het contact tussen hulpverlener en cliënt.

In ons.

Sterren aan de maan

15 januari 2012
Things We Love
1 reactie

Ik was een dagje in Utrecht. Ergens op een hoek dronk ik koffie en las er de krant. ‘Dat liefdes eindigen wil niet zeggen dat ze zijn mislukt,’ stond er geschreven. Na een tijdje alleen aan dat tafeltje vroeg een mevrouw of ze mocht aanschuiven. Ze bestelde peer- met appeltaart. Ik een cheesecake. Met aardbeien. ‘Ben je student?’ vroeg ze na een tijdje. Ik vertelde haar over de bijeenkomst waar ik was geweest die ging over zorg, WMO en AWBZ. Tante Riet, zoals ze zich voorstelde, vertelde me over haar overleden man, drie kinderen en vijf kleinkinderen. En ‘die aardige mevrouw’ met wie ze sinds kort uitstapjes maakt en tegenover haar woont in een verzorgingshuis waar ‘de huur 3000 Euro per maand is. Een heel luxe verzorgingshuis met alles erop en eraan. Ongelofelijk, nietwaar? Dat is slechts 1% van ons gegund. Het rare vind ik dat iemand die daar woont bijna een volledige vergoeding krijgt voor gehandicaptenvervoer en dat ik vanaf dit jaar twee derde meer moet betalen. Dat komt omdat ik beter te been ben. Maar ik kan dat veel minder goed zelf betalen dan mijn overbuurvrouw. Ik moet zeggen dat ik dat geen stijl vind,’ aldus tante Riet.

Of ik haar telefoonnummer wilde zodat we het nog ‘s konden hebben over GroenLinks en Henk – ‘wat een akelige meneer, vind ik dat’ – Kamp. Ik ga haar bellen.

Later vond ik in een boekhandel nog een mooie Ingmar Heytze. Voor de nacht. Welterusten.

Vrijheid

17 december 2011
Mensenrechten
Geef een reactie

We zagen elkaar vanmiddag van een afstandje en op hetzelfde ogenblik. We konden ons lachen niet inhouden. Enkele weken geleden kreeg ik al een sms van haar: ze had heugelijk nieuws. De wijziging naar haar zelfgekozen achternaam was een feit! Ze wilde het me pas laten weten wanneer ze het verzilverd zag in haar nieuwe paspoort. We haalden herinneringen op. Over zweet, tranen en rillingen. ‘Weet je nog…’ De bureaucratische molen, de afhankelijke positie richting buitenlandse ambassades en de regelgeving in ons eigen land: hoe zéér ze vrijheid in de weg stonden. Man o man. Zij verdient een standbeeld.

We leerden elkaar kennen in de vrouwenopvang, jaren geleden. De gedachte aan de vrijheid die haar was ontnomen en de inbreuk die is gepleegd op haar integriteit, en die van haar kinderen, ontroeren me nog. Nog een geluk dat we vandaag konden vaststellen dat we destijds ergens mee zijn begonnen. Iets wat er voor heeft gezorgd dat wij elkaar vandaag lachend tegen konden komen op het Waagplein. Ze vroeg hoe het met mij was. ‘Kan niet beter,’ zei ik haar. Dankzij dit moment.

Haar nieuwe achternaam betekent zoveel als vrijheid betekent. De vrijheid die geoogst moet worden. We gaan het vieren.

‘Mam, mag ik Kris een mandarijntje geven?’

10 / 12 / 2011

10 december 2011
Mensenrechten,Politiek Groningen,Politiek Internationaal,Politiek Landelijk
1 reactie

Precies een jaar geleden liet de veertienjarige Sahar Hibrahim Gel zien hoe zij in haar eentje een systeem kon veranderen. Gisteren kleurden heel veel scholen violet en paars om homoseksualiteit zichtbaar en bespreekbaar te maken. De afgelopen week werd het meldnummer voor dierenwelzijn geopend en vond een meerderheid van de Tweede Kamer een landelijk meldnummer voor slachtoffers van mensenhandel overbodig. Tofik Dibi en Irshad Manji bleven deze week uit protest op een podium staan, nadat ze werden bedreigd en bekogeld met eieren. De politie vroeg hen het podium te verlaten. Waar vorig jaar de 18-karaats gouden penning voor de Nobelprijs voor de Vrede in zijn doosje bleef liggen, wordt vandaag de naam van de Chinese winnares van de Nederlandse staatsprijs voor mensenrechten niet genoemd. Vandaag wordt één van de grootste demonstraties in twintig jaar in Rusland gehouden en in Groningen vraagt Amnesty International aandacht voor de noodtoestand in Egypte, waar opstanden nog steeds met grof geweld worden neergeslagen. De Egyptische demonstranten die onlangs in een grote lijn aan de kust stonden, met een onderlinge afstand van honderd meter, ontroeren me. Toen de politie hen vroeg wat ze aan het doen waren antwoordden ze ‘I’m just looking at the sea…’

Het gaat over mensenrechten. En vandaag bestaat de Universele Verklaring voor de Rechten van de Mens 63 jaar, om altijd te bewaken.

zie je wat ik zeg (1)

6 december 2011
Uncategorized
Geef een reactie
In iedere schoolklas zit minstens één kind dat mishandeld wordt, geweld tussen ouders meemaakt of misbruikt wordt. In ZIE JE WAT IK ZEG, een prenten- en verhalenboek over zes kinderen die dit hebben meegemaakt, wordt duidelijk wie zij zijn, wat ze voelen en wat we hadden kunnen zien. Zien, om ze te kunnen helpen of steunen. We hadden ze het gevoel kunnen geven niet schuldig te zijn aan de situatie.
Voor het filmproject De Vreemde Blik / Der Fremde Blick maakten we met ZIE JE WAT IK ZEG een film in Oldenburg. We vroegen aan kinderen wie hun helden, koningen of koninginnen zijn. En waarom dat zo is. Ondertussen waren we aan het knippen en kleuren: we maakten een kroon voor hun held, koning of koningin. Of kat. En een kat is een prima held, leerden we.
Voor ZIE JE WAT IK ZEG zijn Linda Witpaard en ik bezig fondsen te werven om uiteindelijk het prenten- en verhalenboek te kunnen verwezenlijken. Twee ambassadeurs hebben zich verbonden aan ZIE JE WAT IK ZEG, te weten Sipke Jan Bousema en Anita Killi (van de Noorse animatiefilm Sinna Mann).
Heb jij tips voor ons, contacten of informatie die ons verder kunnen helpen het totaalbedrag bij elkaar te verzamelen? Laat dat dan weten via krisvdveen@gmail.com of door te reageren op dit blog! We horen heel graag van je en staan overal open voor.

Jonah

5 december 2011
Politiek Landelijk
Geef een reactie

Sinds dit weekend kennen velen Jonah. Hij schreef één van zijn verhalen op verschillende briefjes en nam het vervolgens op. Het mooie ‘Breathe Me’ van Sia lijkt ervoor geschreven te zijn. Het filmpje gaat ‘all over’ Facebook.

Onderzoek wijst uit dat de meeste 8- tot 12-jarige kinderen in Nederland het gevoel hebben geaccepteerd te worden door hun klasgenoten. Van de kinderen die gepest zijn (35 procent) geeft 72 procent aan dat dit één of twee keer is gebeurd in de laatste maanden. In de rest van de gevallen is er sprake van structureel pesten (28 procent).

Jonah vertelt ons van alles. Bijvoorbeeld, dat we dat vooral niet moeten vergeten.

Inmiddels weet celebrityblogger Perez Hilton te melden dat Jonah het goed maakt. De tiener vertelde aan Hilton dat hij inmiddels een stuk gelukkiger is, nieuwe vrienden heeft gemaakt die hem steunen.

De zekerheid van de zon

27 november 2011
Uncategorized
Geef een reactie

Beste Eekhoorn,

Voor onze verjaardag willen wij maar één ding. We hebben daar heel lang over nagedacht en we weten niet hoe we aan het cadeau kunnen komen. Maar toch vragen we het.

Het is de zekerheid dat we de zon ‘s ochtends altijd weer kunnen zien opgaan. Als we ‘s nachts in het donker thuis zitten en niet kunnen slapen dan is het soms zó donker dat we niet kunnen geloven dat hij weer opgaat.

Is dat een raar cadeau? Denk je dat je daaraan kunt komen? Wil jij dat geven? Het moet wel de goede zekerheid zijn. Niet die van de maan, of die van de winter.

Meer willen we niet. Nou ja, de egel wil niet dat er verder nog iemand op zijn verjaardag komt. Drukte stoort hem altijd zo. Maar we maken wel samen een taart. Voor jou. Een beukenotentaart, is dat goed?

De egel. Namens alle ‘uitgeprocedeerde alleenstaande minderjarige asielzoekers die al lange tijd in Nederland wonen en een duidelijke binding met Nederland hebben’.

Wij, weigermensen.

16 november 2011
Politiek Groningen,Politiek Landelijk
Geef een reactie

In mijn armen en bovenbenen heb ik weinig gevoel. Door het harde schoppen en slaan. Kut! Was ik maar hetero. Ik heb het op school gezegd. Flikker, homo, homo, nicht. Toen begon het. Klappen, schoppen. Twee jaar lang. Elke dag. Leraren zeiden dat ze het erg vonden, maar dat ze niks konden doen. Ik ging school haten. Ze zaten bij de poort altijd te wachten. Elke dag. We pakken je straks wel. Ze gooiden passers naar mijn hoofd en dan draaide de leraar zich gewoon om. Nicht. Flikker. Homo. ‘We pakken je straks wel.’ Waar moet ik heen als ik mezelf niet kan zijn? Was getekend, Dave.

Gisteren nam de Tweede Kamer een motie aan waarin zij aangeeft dat ze geen weigerambtenaren meer wil. Nu worden er veel meer jongeren gepest en getreiterd dan dat er überhaupt ambtenaren zijn, maar misschien hebben leraren gelijk wanneer ze zeggen niks te kunnen doen. Niks kunnen doen voor jongeren zoals Dave.

Vandaag moeten we laten horen wat we wel willen: voorlichting en dialoog op alle scholen over diversiteit en anders mogen zijn. Anders in geloof, anders in huidskleur, anders in geaardheid. We willen dat je op school anders kan en mag zijn. En we willen leraren die je nooit de rug toekeren.

Maar misschien moeten we weigeren deze situatie nog langer toe te staan. En moeten we weigeren dat scholen blijkbaar niet de plekken zijn waar je jezelf kan zijn. Misschien genereren wij, weigermensen, dán genoeg aandacht om het thema te agenderen en een maatschappelijk debat te voeren over oplossingen en interventies.

Want: jouw school moet een plek zijn waar jij jezelf kan en mag zijn. Laten we met de Kinderombudsman vechten voor die plek!

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 452 other followers