Een meisje van 17 jaar oud laat op haar weblog een briefje achter, een zelfmoordbriefje. Ze legt ons uit waarom zij nu niet meer leeft. Waarom ze huilde van geluk op haar veertiende, toen ze het woordje transgender leerde kennen en begreep wie ze was. Wat haar omgeving niet begreep was dat als antwoord een hard afwijzen en volop onbegrip niet helpen, het niet beter maken. En hoe geïsoleerder Leelah raakte, hoe meer er geen uitweg mogelijk was. Geen leven voor Leelah. Ze roept ons op: maak gender bespreekbaar op school. Hoe eerder, hoe beter. ‘My death needs to be counted in the number of transgender people who commit suicide this year’, schrijft Leelah.

So, let’s do that. Let’s fix society.

Dit is haar pleidooi:

If you are reading this, it means that I have committed suicide and obviously failed to delete this post from my queue.

LeelahPlease don’t be sad, it’s for the better. The life I would’ve lived isn’t worth living in… because I’m transgender. I could go into detail explaining why I feel that way, but this note is probably going to be lengthy enough as it is. To put it simply, I feel like a girl trapped in a boy’s body, and I’ve felt that way ever since I was 4. I never knew there was a word for that feeling, nor was it possible for a boy to become a girl, so I never told anyone and I just continued to do traditionally “boyish” things to try to fit in.

When I was 14, I learned what transgender meant and cried of happiness. After 10 years of confusion I finally understood who I was. I immediately told my mom, and she reacted extremely negatively, telling me that it was a phase, that I would never truly be a girl, that God doesn’t make mistakes, that I am wrong. If you are reading this, parents, please don’t tell this to your kids. Even if you are Christian or are against transgender people don’t ever say that to someone, especially your kid. That won’t do anything but make them hate them self. That’s exactly what it did to me.

My mom started taking me to a therapist, but would only take me to christian therapists, (who were all very biased) so I never actually got the therapy I needed to cure me of my depression. I only got more christians telling me that I was selfish and wrong and that I should look to God for help.

When I was 16 I realized that my parents would never come around, and that I would have to wait until I was 18 to start any sort of transitioning treatment, which absolutely broke my heart. The longer you wait, the harder it is to transition. I felt hopeless, that I was just going to look like a man in drag for the rest of my life. On my 16th birthday, when I didn’t receive consent from my parents to start transitioning, I cried myself to sleep.

I formed a sort of a “fuck you” attitude towards my parents and came out as gay at school, thinking that maybe if I eased into coming out as trans it would be less of a shock. Although the reaction from my friends was positive, my parents were pissed. They felt like I was attacking their image, and that I was an embarrassment to them. They wanted me to be their perfect little straight christian boy, and that’s obviously not what I wanted.

So they took me out of public school, took away my laptop and phone, and forbid me of getting on any sort of social media, completely isolating me from my friends. This was probably the part of my life when I was the most depressed, and I’m surprised I didn’t kill myself. I was completely alone for 5 months. No friends, no support, no love. Just my parent’s disappointment and the cruelty of loneliness.

At the end of the school year, my parents finally came around and gave me my phone and let me back on social media. I was excited, I finally had my friends back. They were extremely excited to see me and talk to me, but only at first. Eventually they realized they didn’t actually give a shit about me, and I felt even lonelier than I did before. The only friends I thought I had only liked me because they saw me five times a week.

LeelahAfter a summer of having almost no friends plus the weight of having to think about college, save money for moving out, keep my grades up, go to church each week and feel like shit because everyone there is against everything I live for, I have decided I’ve had enough. I’m never going to transition successfully, even when I move out. I’m never going to be happy with the way I look or sound. I’m never going to have enough friends to satisfy me. I’m never going to have enough love to satisfy me. I’m never going to find a man who loves me. I’m never going to be happy. Either I live the rest of my life as a lonely man who wishes he were a woman or I live my life as a lonelier woman who hates herself. There’s no winning. There’s no way out. I’m sad enough already, I don’t need my life to get any worse. People say “it gets better” but that isn’t true in my case. It gets worse. Each day I get worse.

That’s the gist of it, that’s why I feel like killing myself. Sorry if that’s not a good enough reason for you, it’s good enough for me. As for my will, I want 100% of the things that I legally own to be sold and the money (plus my money in the bank) to be given to trans civil rights movements and support groups, I don’t give a shit which one. The only way I will rest in peace is if one day transgender people aren’t treated the way I was, they’re treated like humans, with valid feelings and human rights. Gender needs to be taught about in schools, the earlier the better. My death needs to mean something. My death needs to be counted in the number of transgender people who commit suicide this year. I want someone to look at that number and say “that’s fucked up” and fix it. Fix society. Please.

Goodbye,

(Leelah) Josh Alcorn

Dit is de link naar haar weblog.

113online.nlZoek je zelf hulp of heb je vragen over dit onderwerp, omdat het jou bezigt of iemand in je omgeving? Bij 113Online kan iedereen terecht om over zelfmoord te praten. 24 uur per dag, 7 dagen per week. Of je er nou zelf mee worstelt of vragen hebt omdat je denkt dat iemand anders ermee rondloopt. 113Online is er voor jou.

‘Rebellion is in no way the demand for total freedom. On the contrary, rebellion puts total freedom, the unlimited power of one man over the other, up for trial. Far from demanding general independence, the rebel wants it to be recognized that freedom has its limits everywhere that a human being is to be found – the limit being precisely that human being’s power to rebel. The freedom he claims, he claims for all. He is not only the slave agains the master, but also man against the world of master and slave.’BerlinWall

Het hart van de democratie klopt in het besef dat de meerderheid bij besluiten zoveel mogelijk ruimte laat aan minderheden en hun opvattingen en gedragingen. Ik hou van deze zin. De meerderheid die beslist is slechts procedureel van aard: nodig om tot besluitvorming te komen. Maar dat wat ons maakt is de ruimte die we de ander weten te geven.

Ik werd gebeld door een journalist, nadat ik op Twitter schreef dat er op 15 november bij de Sinterklaasintocht in Groningen en Drenthe véél boven Groningen gaat. Niet alleen peinzen burgemeester en wethouders in deze provincies er niet over om zich te mengen in de taken van comités voor volksvermaak; de voorzitter stelt ook nog ‘s dat de Pieten ‘roetzwart’ worden: ‘zo zwart is niemand, daardoor is het duidelijker dat het niet om discriminatie gaat.’

Ik las ergens dat het vooral blanke, heteroseksuele mannen zijn die zich in een bevoorrechte positie bevinden; die het debat over het Sinterklaasfeest weten te onderbreken met de boodschap dat er geen vuiltje aan de lucht is en dat iedereen zich ongelofelijk aanstelt. Hoe het is om op grond van geslacht, seksuele voorkeur, huidskleur of religie te worden weggezet of door een stel pubers te worden uitgelachen in de supermarkt? Ze kennen de ervaring waarschijnlijk niet en zijn slecht geïnformeerd over sociale ongelijkheid.

Op de een of andere manier lijken in het hart van de democratie af en toe ‘monsters’ rond te lopen: de redelijkheid lijkt verdwenen, en het gaat niet over het met elkaar zoeken naar oplossingen. Ook al stelde onze rechtsstaat onlangs in een uitspraak vast dat direct betrokkenen in steden en gemeenten juist met elkaar in gesprek moeten gaan. Ze moeten ‘het mogelijk te maken om een mooi en leuk kinderfeest te vieren waar iedereen van kan genieten en waarbij niemand, óók niet onbedoeld, zich gekwetst hoeft te voelen’, schreef de rechtbank van Amsterdam. Dat lijkt me een uitspraak waar burgemeesters, wethouders en comités ook in Groningen en Drenthe over zouden moeten nadenken. Ook al vinden ze zelf dat het nergens over gaat: voor een klein deel van de bevolking is dat wél het geval.

En daar, in dat gesprek, klopt het hart.

‘Sta ik weer,’ dacht ik vrijdagavond. Met een biertje in de hand, bij Brug 34 aan de Utrechtsestraat. Het was nadat 5000 ROEBEL tweemaal wel heel succesvol werd vertoond: woensdagavond een volle Nieuwmarkt en donderdag een uitverkochte De Balie. Applaus was er voor allen in de film en de reacties variërend van ‘indrukwekkend’, ‘ik werd zo verliefd op dat blonde meisje: wat een kracht!’ tot ‘make sure you go and check it when you can’. Alisa, Janna, Olga en al die anderen in mijn film weten anderen zo te raken in de kracht die ze tonen, de eigenheid en gedurfde kwetsbaarheid. Waanzinnig, vind ik dat. Luister naar ze: niet voor niets het thema van de Amsterdam Gay Pride dit jaar.

Maar dat biertje in de hand, daar zo aan de gracht, verbeelde voor mij op dat moment zo de ongelijkheid die er is. Tussen wat de één wel kan en de ander niet kan. Een week Gay Pride brengt je ook al die verhalen. De vrijheid die we hebben. Ik kan laten zien en laten luisteren, hou ik me voor. En daarom ben ik deze week bij de Amsterdam Gay Pride en daarom sta ik vanmiddag in roze panties op een boot tijdens de Canal Parade. Om de vrijheid die we hebben. Wij allemaal.

Vertoning 5000 ROEBEL, Nieuwmarkt, 30 juli 2014

Vertoning 5000 ROEBEL, Nieuwmarkt, 30 juli 2014

.. because you and I are the same. The same same as we are different. We shouldn’t worry about where our children will be born, whether they will return safely home or have a peaceful night rest. We should make it happen that children will be able to achieve happiness. Regardless of where they grow up. That’s our duty. Our responsibility. Embrace it, in stead of anything else. Because, we cán make it safe for them when they cross a border. Up in the air, on the ground or in a heart.

Please sign.

Kris van der Veen (33) is maatschappelijk werker en raadslid voor GroenLinks in Groningen. Vorig jaar juli filmde hij in de Russische havenstad Moermansk homoseksuele jongeren. Totdat hij werd aangehouden. „Ik wil een verschil maken.”

Tekst Wubby Luyendijk, foto Andreas Terlaak.

NRC WEEKEND, 10 en 11 mei 2014

Kampeerboerderij
„We zaten in een kampeerboerderij op een jeugdkamp over mensenrechten vlakbij Moermansk, zusterstad van Groningen. Ik had net verteld over homorechten in Nederland toen agenten van de Russische veiligheidsdienst FSB op me af stampten. Ze namen ons  mee naar een slaapkamer apart verblijf. ‘Je papieren’, commandeerden ze. Het hart klopte in mijn keel.  Ik dacht: dit wordt moeilijk. President Poetin had net de anti-homopropagandawet ondertekend. Russische jongeren die uit de kast waren, hadden we gefilmd in hun huiskamer. Maar buiten prikten overal ogen in onze rug, filmen op straat kon niet. „Ben jij homoseksueel”, vroegen de agenten. Ik dacht: dimmen Kris, respectvol blijven. Maar inwendig kookte ik.  Wilden ze me vasthouden omdat ik homo was? Laten ze liever hun eigen burgers beschermen. Een meisje had me verteld hoe ze op het strand van Moermansk door een woedende meute in elkaar was getimmerd nadat iemand had geroepen ‘hé jij, lesbo’.  Een onbekende jongen had haar bevrijd. Hij zei: zij is niet lesbisch, zij hoort bij mij. Het verhoor duurde acht uur. De toon, de hoon, een hoed die ik moest op- en afzetten. Ik voelde me compleet verloren. Ik had een verkeerd visum, zeiden ze. En het meisje van het strand was mogelijk zeventien, niet achttien zoals we dachten.  Ik had haar verteld over mijn coming out. Dat was volgens de Russen homopropaganda.”
Gedichtje
„Ik kom uit een arbeidersgezin. Mijn vader was lasser op de scheepswerf. Ik was de eerste in de familie die naar de havo ging, atheneum vonden mijn ouders niet nodig. Op mijn twaalfde wist ik dat ik homo was. Ik had er een gedichtje over gemaakt  ‘Ik ben wie ik ben, zegt altijd mijn mem’, begon het. Het lag op mijn bureau. Mijn moeder vond het toen ze mijn kamer schoonmaakte. ’s Middags uit school wilde ze met mij praten. Ze zei: ik heb ook wel eens gevoelens voor een meisje gehad maar bij mij ging dat over. Ik huilen, ik wist: dat gebeurt nooit bij mij. Toen ik ’s avonds met een kop als een boei aan tafel schoof, begon niemand erover. Het was klaar, over, weg.”
Bomberjacks
„We woonden in Harkema, Friesland. Een dorp van rauwdouwers, messentrekkers en bomberjacks: mannen zijn er stoere bikkels van staal. Dat paste mij niet. Ik liep er onzeker rond. Ik was een jongetje dat alleen op het schoolplein stond. In de klas plaste ik soms in mijn broek. Dan moest je de gang op, een schone badstof onderbroek pakken en je daar omkleden. Ik werd een mikpunt. Geschopt en uitgescholden, getrapt en uitgelachen. Eerst op de basisschool, later op de middelbare school. ‘Flikker, meisje, nicht, Kristina.’ Ook gym was een beproeving. Ik probeerde mannelijk over te komen, maar liep er alleen maar raarder van. Totdat ik zestien was en vier gabbers me tijdens het hardlopen weer uitscholden. Ik ben de gymzaal uitgerend en heb me in de wc opgesloten. Ik dacht: ik spring voor de trein. Maar ik wist direct dat ik dat niet durfde. Een week eerder had ik een afscheidsbrief geschreven en paracetamol geslikt, te weinig om aan dood te gaan.  Ik ben naar de decaan gegaan en heb gezegd: ik wil nooit meer naar gym en o ja ik ben homo. De decaan, een fantastisch wijf, lichtte de gymdocent en de mentor in. Ze stuurden me naar het COC in Leeuwarden. En het was mijn oma die me vanaf het begin volledig in mijn coming out heeft gesteund.”
Thijs
„Zelf kon ik pas met mijn ouders over mijn homoseksualiteit praten na het verlies van Thijs, mijn eerste grote liefde. Ik kwam hem tegen toen ik net twee weken in Groningen studeerde. Hij had een hersentumor gehad, de artsen hadden hem genezen verklaard. Urenlang konden we dansen, praten, lachen, vrijen. We zouden gaan samenwonen. Maar na vier maanden was de tumor terug. Hij heeft nog tweeënhalve maand geleefd. Samen met zijn moeder heb ik hem de laatste weken verzorgd en, heel intiem, ook afgelegd. Daarna ben ik in een hospice vrijwilligerswerk gaan doen, ook in het kader van mijn studie maatschappelijk werk. Ik moest en zou mijn verlieservaring zin geven. De dood van Thijs,  maar ook het verlies aan eigenwaarde door het pesten. Thijs had me geholpen mijn zelfvertrouwen te herwinnen. Het is heerlijk als iemand je voortdurend ophemelt en zich tegen je aandrukt.  De hele tijd denk je: fijn ik mag er zijn van jou. Jij ziet mij.”
Sodomieten
„De Russische FSB heeft het verhoor met mij gefilmd. Fragmenten daarvan zijn uitgezonden op de Russische staatstelevisie, in de talkshow Special Correspondent. Samen met in beslaggenomen beelden van jongeren, erg kut. Eén jongen heeft er nog ruzie over gehad met zijn ouders. Er wordt gesuggereerd dat we een pornofilm aan het maken zijn. Verteld wordt dat Europese homoactivisten Rusland proberen te „vergiftigen”. Met een speciale rol voor twee Groningse „sodomieten”: Peter Rehwinkel, de „eerste burgemeester die met een man is getrouwd” en raadslid Kris van der Veen. En dan zie je een zwartwitfoto van mij, de ogen zijn rood gemaakt. Alsof ik een duiveltje ben. Ik werd anti-homopropaganda, godbetert.”
New York Times
„De dag na het verhoor moesten we ons melden bij de rechter. De stoep stond vol journalisten en cameraploegen opgetrommeld door Russische mensenrechtenorganisaties. Zelfs de New York Times belde. Mogelijk voelde de rechter zich geïntimideerd, want we konden gaan. We kregen een boete en een inreisverbod. In Sint Petersburg stond een auto van het consulaat klaar. ‘Diplomatiek onschendbaar’ stond erop. Ik stapte in en dacht: zo voelt vrijheid dus. De dreiging was weg. Je hoeft niet meer bang te zijn dat je wordt opgepakt. Je bent weer van jezelf. Tegelijkertijd wist ik ook: die documentaire die moet er komen. Ik kan weg, mijn nieuwe vrienden moeten blijven. In grote steden in Rusland kun je als homoseksueel je leven leiden, daar is een voorhoede, maar op het platteland en in het leger niet. Dat verdriet, die eenzaamheid raakt me diep. ”
GroenLinks
,,Ik zit in de gemeenteraad voor GroenLinks omdat ik een verschil wil maken. Voor kwetsbaren, jongeren, uitgeprocedeerden, vluchtelingen – de rafelrand. Gemeentepolitiek is daar een middel voor al vraag ik me af of dit systeem van volksvertegenwoordiging over tien, twintig jaar nog werkt. Veel is saai, soms blokkeren politici compromissen met hun ijdelheid en heel veel gaat frustrerend traag. Drie jaar duurde het voordat we jongerenclubs in één leegstaand gebouw konden onderbrengen, drie jaar! Laat mij liever mensen portretteren waaraan anderen zich kunnen optrekken. Zie ze, kijk naar ze, ken ze, doe iets!”
Slappe brief
„Groningen en Moermansk blijven zustersteden. Dat vind ik goed, want het is een middel om de mensenrechten te verbeteren. Wel hoop ik dat ons stadsbestuur nog met Moermansk in gesprek gaat en het incident veroordeelt. En dat wij de clubs die zich daar inzetten voor homoseksuelen en transgenders blijven ondersteunen. Dat had burgemeester Peter Rehwinkel beloofd. Op dit moment ligt er echter een slappe brief. Daarin staat dat de 25-jarige vriendschapsband ‘niet verder op het spel mag worden gezet.’”
Harvey Milk
„Ik ben een activist. Er moet iets gebeuren. Ik wil niet alleen maar in werkgroepjes zitten. Maar het activisme lijkt een beetje dood. Ik werk in de vrouwenopvang en bij het steunpunt huiselijk geweld. Als we op straat gaan demonsteren, gaan tien van de 170 collega’s mee. Dolgraag had ik in de jaren zeventig geleefd. Zag je de film over Harvey Milk? Hij was de eerste politicus in Californië die uitkwam voor zijn homoseksualiteit. Of Rosa Parks, ze weigerde in de bus haar zitplaats af te staan aan een blanke medepassagier. Zij werden iconen van de burgerrechtenweging. Hun gebaar had wereldwijd impact. Daar ontlenen zoveel mensen inspiratie aan, daar krijg ik kippenvel van.”
De documentaire 5000 Roebel gaat op 17 mei in Groningen in première. Meer informatie op http://www.5000roebel.com.

PDF-link: NRC WEEKEND, 10 en 11 mei 2014.

 

Leegstaande panden en braakliggende grond zijn een bijproduct van de economisch crisis van de laatste jaren, maar ze bieden ook volop kansen en mogelijkheden. GroenLinks propageert daarom ook al enkele jaren dat je op deze plekken dromen kan realiseren. Neem drie jaar geleden het initiatief EEN PLEK VOOR JONGEREN dat ik samen met een grote groep jongerenorganisaties indiende. Maar denk ook grote hallen waar een vrijhaven kan ontstaan voor festivalgangers, kunstenaars en ontwikkelaars. De tijd is nu!

VAN KUNSTENAARS TOT FESTIVALGANGERS
In andere steden zie je al enkele jaren hoe leegstaande bedrijfsgebouwen zich ontwikkelen tot creatieve plekken met kunst, cultuur en de mogelijkheid tot het organiseren van festivals en dance-events. Neem bijvoorbeeld de NDSM werf: vrijhaven in Amsterdam. Eens de grootste scheepswerf van Europa tot een faillissement de werf in 1984 stillegde. Enkele jaren geleden sloeg een groep Amsterdammers de handen ineen en sindsdien wordt er weer gebouwd. Met resultaat! Inmiddels weten kunstenaars, ontwikkelaars, uitvinders, toeristen, architecten en festivalgangers de weg naar de werf te vinden en er iets waanzinnigs van te maken.
GRONINGEN: NO TIME TO LOOSE
SuikerunieIn Groningen mag er wat dat betreft wel een flinke schep bovenop. En de gemeente moet daarin een actieve houding aannemen. Door bijvoorbeeld samen met belangstellende ondernemers en inwoners van de stad op zoek gaat naar de mogelijkheden voor het verwezenlijken van een dergelijke plek. Laat fabriekshallen niet leegstaan, maar geef ze vrij. In antwoord op mijn vragen hierover, zeggen burgemeester en wethouders dat ze het helemaal met GroenLinks eens zijn: het creatieve gebruik van leegstaande panden is van toegevoegde waarde. Er worden daarom ook gesprekken gevoerd met veel culturele ondernemers. ‘Maar niet alle leegstaande panden zijn van de gemeente’, aldus B&W. ‘En om zo’n pand geschikt te maken voor grote aantallen bezoekers moet er geïnvesteerd worden in brandveiligheid en geluidsisolatie. En bij tijdelijk gebruik zijn deze kosten een knelpunt.’
Allemaal mitsen en maren die er wat ons betreft vooral toe uitnodigen om bijvoorbeeld de gemeentelijke wet- en regelgeving nog maar eens goed tegen het licht te houden. En te investeren!
VERANDERING VOOR VERNIEUWING
Aanbieden van het initiatiefvoorstel aan burgemeester RehwinkelEn dan gisteren: drie jaar na presenteren van het plan EEN PLEK VOOR JONGEREN (zie foto), werd dan eindelijk de intentie ondertekend dat WE van BackBone050 een succes gaan maken. In een oude school aan de Travertijnstraat in Groningen wordt dan ook al volop gebouwd: de afgelopen maanden vonden tientallen jongerenclubs- en initiatieven al de weg naar de school. Dus… het wérkt! De stad laat zien dat het kan. Dat gemeentelijke dromen er dan toch uiteindelijk nog drie dikke jaren over doen om gerealiseerd te worden is treurig. Dat MOET veranderen.
Maak het makkelijker, geef ruim baan aan deze initiatieven en durf los te laten en daarin te investeren. Ik blijf het op de voet volgen! Hou me op de hoogte van jouw strubbelingen, ervaringen en de kansen die jij voor ogen ziet!
Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 1.648 andere volgers