Ik was een dagje in Utrecht. Ergens op een hoek dronk ik koffie en las er de krant. ‘Dat liefdes eindigen wil niet zeggen dat ze zijn mislukt,’ stond er geschreven. Na een tijdje alleen aan dat tafeltje vroeg een mevrouw of ze mocht aanschuiven. Ze bestelde peer- met appeltaart. Ik een cheesecake. Met aardbeien. ‘Ben je student?’ vroeg ze na een tijdje. Ik vertelde haar over de bijeenkomst waar ik was geweest die ging over zorg, WMO en AWBZ. Tante Riet, zoals ze zich voorstelde, vertelde me over haar overleden man, drie kinderen en vijf kleinkinderen. En ‘die aardige mevrouw’ met wie ze sinds kort uitstapjes maakt en tegenover haar woont in een verzorgingshuis waar ‘de huur 3000 Euro per maand is. Een heel luxe verzorgingshuis met alles erop en eraan. Ongelofelijk, nietwaar? Dat is slechts 1% van ons gegund. Het rare vind ik dat iemand die daar woont bijna een volledige vergoeding krijgt voor gehandicaptenvervoer en dat ik vanaf dit jaar twee derde meer moet betalen. Dat komt omdat ik beter te been ben. Maar ik kan dat veel minder goed zelf betalen dan mijn overbuurvrouw. Ik moet zeggen dat ik dat geen stijl vind,’ aldus tante Riet.

Of ik haar telefoonnummer wilde zodat we het nog ‘s konden hebben over GroenLinks en Henk – ‘wat een akelige meneer, vind ik dat’ – Kamp. Ik ga haar bellen.

Later vond ik in een boekhandel nog een mooie Ingmar Heytze. Voor de nacht. Welterusten.