Het is zo gegaan dat ik hier ben
Geef een reactie
Politiek Groningen
10 / 12 / 2011
Precies een jaar geleden liet de veertienjarige Sahar Hibrahim Gel zien hoe zij in haar eentje een systeem kon veranderen. Gisteren kleurden heel veel scholen violet en paars om homoseksualiteit zichtbaar en bespreekbaar te maken. De afgelopen week werd het meldnummer voor dierenwelzijn geopend en vond een meerderheid van de Tweede Kamer een landelijk meldnummer voor slachtoffers van mensenhandel overbodig. Tofik Dibi en Irshad Manji bleven deze week uit protest op een podium staan, nadat ze werden bedreigd en bekogeld met eieren. De politie vroeg hen het podium te verlaten. Waar vorig jaar de 18-karaats gouden penning voor de Nobelprijs voor de Vrede in zijn doosje bleef liggen, wordt vandaag de naam van de Chinese winnares van de Nederlandse staatsprijs voor mensenrechten niet genoemd. Vandaag wordt één van de grootste demonstraties in twintig jaar in Rusland gehouden en in Groningen vraagt Amnesty International aandacht voor de noodtoestand in Egypte, waar opstanden nog steeds met grof geweld worden neergeslagen. De Egyptische demonstranten die onlangs in een grote lijn aan de kust stonden, met een onderlinge afstand van honderd meter, ontroeren me. Toen de politie hen vroeg wat ze aan het doen waren antwoordden ze ‘I’m just looking at the sea…’
Het gaat over mensenrechten. En vandaag bestaat de Universele Verklaring voor de Rechten van de Mens 63 jaar, om altijd te bewaken.
Wij, weigermensen.
In mijn armen en bovenbenen heb ik weinig gevoel. Door het harde schoppen en slaan. Kut! Was ik maar hetero. Ik heb het op school gezegd. Flikker, homo, homo, nicht. Toen begon het. Klappen, schoppen. Twee jaar lang. Elke dag. Leraren zeiden dat ze het erg vonden, maar dat ze niks konden doen. Ik ging school haten. Ze zaten bij de poort altijd te wachten. Elke dag. We pakken je straks wel. Ze gooiden passers naar mijn hoofd en dan draaide de leraar zich gewoon om. Nicht. Flikker. Homo. ‘We pakken je straks wel.’ Waar moet ik heen als ik mezelf niet kan zijn? Was getekend, Dave.
Gisteren nam de Tweede Kamer een motie aan waarin zij aangeeft dat ze geen weigerambtenaren meer wil. Nu worden er veel meer jongeren gepest en getreiterd dan dat er überhaupt ambtenaren zijn, maar misschien hebben leraren gelijk wanneer ze zeggen niks te kunnen doen. Niks kunnen doen voor jongeren zoals Dave.
Vandaag moeten we laten horen wat we wel willen: voorlichting en dialoog op alle scholen over diversiteit en anders mogen zijn. Anders in geloof, anders in huidskleur, anders in geaardheid. We willen dat je op school anders kan en mag zijn. En we willen leraren die je nooit de rug toekeren.
Maar misschien moeten we weigeren deze situatie nog langer toe te staan. En moeten we weigeren dat scholen blijkbaar niet de plekken zijn waar je jezelf kan zijn. Misschien genereren wij, weigermensen, dán genoeg aandacht om het thema te agenderen en een maatschappelijk debat te voeren over oplossingen en interventies.
Want: jouw school moet een plek zijn waar jij jezelf kan en mag zijn. Laten we met de Kinderombudsman vechten voor die plek!
Stem!
Ik was voor mijn werk eens bij de penitentiaire inrichting in Ter Apel. Net voor je daar aankomt, tref je aan je linkerhand het aanmeld- en uitzetcentrum Ter Apel. Een troosteloze omgeving met een hoge omheining eromheen. Daarachter zag ik spelende kinderen. Kinderen die soms uit de opvang worden gezet, samen met hun ouders. Bestemming onbekend. Defence for Children vindt dit ontoelaatbaar en diende in 2008 een klacht bij het Europees Comité voor Sociale Rechten in. Oud-staatssecretaris Albayrak noemde op 25 februari jl. in de uitzending van Pauw & Witteman dat zij dacht dat de klacht niet stand zou houden, want: onder haar bewind was al zoveel gebeurd en veranderd.
Toch worden kinderen nog steeds in de cel of op straat gezet. Vorig jaar werden honderzestig alleenstaande minderjarige asielzoekers in de cel gezet, maar volgens Albayrak is dat om deze kinderen tegen zichzelf te beschermen. In sommige gevallen klopt dat. Er zijn bijvoorbeeld Nigeriaanse meiden die onder invloed van voodoo naar Nederland komen en het als hun ’roeping’ zien te prostitueren. Wanneer zij bijvoorbeeld door de politie daaruit worden gehaald, blijkt het ontzettend moeilijk hen in een vrijwillige opvang te plaatsen, omdat er een groot risico is dat zij terugkeren naar hun pooier of ronselaar. Er is behoefte aan meer gespecialiseerde Jeugdzorg om dit specifieke probleem op te pakken.
Volgens Albayrak is het echter ook ’een feit dat mensen soms niet meewerken en dat op dat moment de verantwoordelijkheid stopt’. Akkoord, maar er is behoefte aan een oplossing voor dit probleem. Beleid maken, op bijvoorbeeld het niet meer op straat zetten van kinderen, kent een lange termijn horizon. Het is buitengewoon jammer dat een land bij het ondertekenen en ratificeren van een verdrag, zoals het Kinderrechtenverdrag uit 1989, niet in staat is gebleken alle bepalingen van dat verdrag om te zetten in beleid, om de rechten van welk kind dan ook te respecteren.
Leve het Kinderrechtenverdrag en leve de belangenorganisatie Defence for Children! Zij beiden maken het mogelijk om een stem te laten horen. En met succes (en met recht), want het Europees Comité Sociale Rechten heeft bepaald dat de Nederlandse overheid niet mag meewerken aan dakloosheid van kinderen. Dus ook al zijn de ouders uitgeprocedeerd, dan nog mag een gezin niet op straat worden gezet.
En nu? Wel, wees welkom in Nederland waar het Ministerie van Justitie pas over enkele maanden gaat bekijken of zij dit besluit kunnen omzetten in beleid. Overigens moet de rol van de gemeente niet worden vergeten, want waar veel verdragen zijn gedecentraliseerd vallen deze onder de verantwoordelijkheid van de gemeente.
Over ‘enkele maanden’ schrijven we ook opnieuw verkiezingen, waardoor de kans aanwezig is dat de stem slechts nog een echo is. Defence for Children zal dat niet laten gebeuren: steun ze daarom!
Doe FF Normaal
‘Zolang mensenrechten aan vrouwen ontzegd worden, kan er geen gerechtigheid en vrede zijn’ aldus de laureaten van de Nobelprijs voor de Vrede twee jaar geleden: advocate Shirin Ebadi en Amnesty International. Ook vandaag waar, op de 100ste viering van Internationale Vrouwendag. In januari 2007 las ik een betoog van Barbara Oomen, waar zij beschrijft dat hoewel ’ons land naast tulpen en Tomtoms, wereldwijd enthousiast een gedachtengoed uitdraagt waar het binnenlands nauwelijks aandacht aan schenkt’. Ze heeft het over mensenrechten.Waarom stampt Nederland internationaal-rechtelijk zo lekker met de olifanten mee, maar acht zij al die regels hier zo weinig van toepassing.
De feiten:
-
Nederland heeft in Europa een achterstandspositie als het gaat om het faciliteren van regelingen rondom de emancipatie van het ouderschap. Zo blijven de overheidsuitgaven sterk achter in vergelijking met andere West-Europese landen.
-
In Nederland verdienen vrouwen gemiddeld 18 procent minder dan mannen. Vrouwen verdienen zelfs 7 procent minder dan mannen in een gelijke positie, met dezelfde ervaring en hetzelfde aantal jaren dienstverband. Hiermee scoort Nederland onder het wereldwijde gemiddelde.
-
Slechts 7 procent van de topposities in het bedrijfsleven wordt door vrouwen bekleed. Op het wereldtoneel scoort Nederland extreem slecht in de representatie van vrouwen in bestuurlijke functies in politiek, bedrijfsleven en wetenschap.
-
1 op de 6 meisjes in Nederland is weleens gedwongen tot seksuele handelingen.
-
Driekwart van de ‘talking heads’ op televisie is man, en vijf van de zes regelmatig verschijnende gasten op televisie zijn man.
-
Wereldwijd: 70% van de 1,5 miljard personen die rond moet komen van 1 dollar per dag is vrouw.
Mahmood Mamdani, cultureel-antropoloog, schreef ooit: ‘Stel je voor, een man slaat zijn vrouw op het Zuid-Afrikaanse platteland. Of in een volkswijk in Khartoum. Of in een klaslokaal in Parijs. In alle drie de gevallen zal zij protesteren: in het eerste dat de man de traditie schond, in het tweede dat hij haar eer schond, en in het derde dat hij inbreuk maakte op haar rechten. In Nederland zou de vrouw waarschijnlijk zeggen: “doe effe normaal”. Want schending van rechten, dat klinkt meteen weer zo zwaar’.
Het is misschien wel daarom dat Internationale Vrouwendag in Groningen ook jaarlijks aan de grote menigte voorbij gaat. Luiheid of desinteresse?
In Nederland heeft de overheid het Internationale Vrouwenverdrag gedecentraliseerd, waardoor centrumgemeenten het verdrag moeten uitvoeren. Het is aan de politiek en aan u en ik om de gemeente scherp te houden, te bekritiseren en bevragen daarop. We moeten voor het grotere geheel om de hoek beginnen. Het gaat om die islamitische collega die in de bezemkast moet bidden, de vrouw die achter de boekenkast mag kolven of minder verdient omdat zij vrouw is, die sollicitant die niet hoeft te komen omdat hij boven de vijftig is of vast geen correct Nederlands spreekt. Zij hebben behoefte aan iets dat verder gaat dan enkel een appèl op normen en waarden. Preciezer geformuleerd: daar hebben zij recht op.
Laat enkele vrienden en vriendinnen weten dat het vandaag Internationale Vrouwendag is, omdat het ertoe doet!
Elf Minuten
De kans op verliefdheid heb ik mijzelf ontzegd, vanwege het beroep dat ik doe. Ik háát het. Naast pijn is er geen ruimte meer over voor een ander gevoel.
Er waren eens Elf Minuten. Naar het gelijknamige boek van Paolo Coelho. En ín zijn boek, genoemd naar het te schrijven boek van Maria. Het Noord Nederlands Toneel (NNT) heeft voor de gelijknamige voorstelling gesproken met vrouwen uit onze stad, de Anna’s, Saba’s, Mariska’s en Annie’s, die zondagmiddag ook mijn hart hebben gestolen in een prachtige, ontroerende, ook humorvolle, confronterende en beklemmende voorstelling.
Er was eens...
Elf Minuten van Coelho gaat over de Braziliaanse Maria die koortsachtig verlangt naar het grote avontuur en de grote liefde. Onder valse voorwendselen wordt zij gelokt en belandt in de prostitutie. Ze berust in haar lot. Maria observeert zichzelf, de vele mannen in haar leven en beschrijft de details van het verlangen. Ze beheerst haar geest, bestuurt haar lichaam en staat zichzelf niet toe verliefd te worden. Totdat ze een jonge schilder ontmoet. Dit verhaal wordt doorsneden met echte verhalen van Groningse prostituees, en geeft zo een stem aan alle Maria’s van nu.
Maria houdt ons een spiegel voor: die van haar leven, haar gedachten, haar observaties, haar beheersingen en haar dromen. In een van haar observaties ziet ze zichzelf en ontstaat er een climax, waarbij ze het uiteindelijk uischreeuwt: De kans op verliefdheid heb ik mijzelf ontzegd, vanwege het beroep dat ik doe. DE KANS OP VERLIEFDHEID HEB IK MIJZELF ONTZEGD VANWEGE HET BEROEP DAT IK DOE!
Elf Minuten is poëtisch. Hartverscheurend en vreselijk wáár. Tijdens mijn werk als maatschappelijk werker heb ik vrouwen gesproken die werkten aan de Bornholmstraat in Groningen of vrouwen die waren verkocht in hun land van herkomst en hier in Groningen noodgedwongen moesten werken in de prostitutie. Een wereld waar je je niets bij kan voorstellen en waar we onze ogen gemakshalve voor sluiten. We willen niet weten dat mannen rondjes blijven rijden aan de Bornholmstraat om zo hun prijs te verlagen: van vijfentwintig euro naar vijf euro voor pijpen en neuken. We willen niet weten wat de prostituee voelt. Liever geloven we in sprookjes.
GroenLinks vindt dat prostitutie uitsluitend mogelijk is als dit een vrije keuze is van een individuele vrouw of man, en zo nodig onafhankelijk én zelfstandig én professioneel moet kunnen worden uitgeoefend. Landelijk was minister ter Horst bezig met het introduceren van een wet, waarmee alle vormen van prostitutie geregistreerd worden en aan een uniform vergunningstelsel worden onderworpen. Op die manier kunnen misstanden, zoals uitbuiting, dwang en mensenhandel, worden tegengegaan, aldus ter Horst. GroenLinks heeft het wetsvoorstel in grote lijnen gesteund. Voor ons is het van belang dat er wordt gestreefd naar emancipatie van de prostituee, wat niet los kan worden gezien van de bestrijding van uitbuiting. Want emancipatie betekent dat iemand ruimte en mogelijkheden moet hebben om ook van binnen uit mistanden in de prositutie aan de kaak stellen ten einde te kunnen voorkomen. Het betekent dat de rechten van prostituees voorop staan, dat zij maximale bescherming krijgen tegen misbruik en volledige zeggenschap hebben over hun werkomstandigheden. Het betekent ook dat er voldoende, veilige en adequate hulpverlening voor deze vrouwen is, om aan informatie te komen, advies te krijgen of je hart te luchten.
Wij hebben allemaal vaak dromen die we hebben geprostitueerd, aldus Ola Mafaalani, artistiek directeur van het NNT. Vaak net als Maria om het verlangen naar geld. Maar, elke stap telt. Magische momenten dienen zich ons aan, zoals het moment dat je in de gelegenheid bent om Elf Minuten te gaan zien. Gá erheen. Ga met elkaar in gesprek en laten we gaan zorgen voor de emancipatie van de prostituee, en alles wat daarvoor nodig is en wat daaruit volgt!
Laat de lente komen en laat ‘t zo lang mogelijk lente zijn.
Dooie Mus 2
De PvdA in Groningen kwam eerder deze week met een dooie mus, over het creëren van nieuwe banen in de stad. Gisteren kwam zij met een notitie waarin zij aankondigt dat in Groningen de schooluitval de komende vier jaar naar nul procent moet worden teruggebracht. Volgens de PvdA wordt er in Groningen weliswaar een prima prestatie geleverd in de samenwerking tussen gemeente en onderwijsinstellingen, maar is het niet genoeg.
Landelijk daalde het aantal jaarlijkse vroegtijdig school verlaters tussen 2002 en 2009 van 71.000 naar 42.600 jongeren. Dit aantal wil men in 2012 terug hebben gebracht naar maximaal 35.000. De PvdA wil in Groningen wil het aantal vroegtijdig schoolverlaters in Groningen in 2014 terug hebben gebracht naar nul. Een streven naar volmaaktheid, maar in hoeverre zijn de plannen van de PvdA nieuw? Ik vraag me daarom af: is hier sprake van een tweede dooie mus?
De PvdA presenteert voorts in haar notitie twee pilotprojecten: één pilot om ‘de aansluiting op het MBO-bedrijfsleven te verbeteren’ en één pilot met ’specifieke MBO-trajecten voor risicoleerlingen, waar de al bestaande speciale intakeprocedures worden gekoppeld aan de indicatiestelling van Jeugdzorg’. Daarnaast wil de PvdA experimenteren met het buitenspel zetten van bestaande regels, die op dit moment vroegtijdig ingrijpen belemmeren. Tot slot wil ze ook hier een deel van het participatiebudget inzetten voor het MBO. Maar, aldus Mattias Gijsbertsen in zijn reactie daarop; feit is nu dat het Rijk kort op dat participatiebudget. ‘En niet een klein beetje ook. Het totaalbudget loopt met zo’n 20% terug, waardoor wij bij ongewijzigd beleid afkoersen op een tekort van 26 miljoen euro in 2014. Dus waar moet deze extra inzet vandaan komen?’
Kennis verrijkt, opent deuren naar nieuwe kansen en kan het begin van emancipatie zijn. Onderwijs is daarvoor essentieel. Het feit dat jongeren vroegtijdig hun school verlaten kan met veel verschillende factoren te maken hebben. Naast de proefprojecten die de PvdA oppert hebben tal van scholen, jongeren zelf, ouders en zorginstellingen vast ook tal van ideëen om schooluitval tegen te gaan. GroenLinks pleit voor veel en goede voorzieningen voor kinderen en jongeren, gericht op preventie en het ontwikkelen van talent. En een schoolmaatschappelijk werker op iedere school, om jongeren te ondersteunen en begeleiden met als doel het voorkomen van schooluitval. Had ook in de notitie van de PvdA kunnen staan…
Wellicht niet geheel ontoevallig heeft het - op dat moment nog niet demissionaire – kabinet vorige week besloten dat zij scholen extra gaat belonen voor het terugdringen van voortijdig schoolverlaten (vsv). Tot nu toe kregen scholen € 2.000,- voor elke dreigende uitvaller die ze wisten binnen te houden, sinds vorige week komt daar per leerling € 500,- bij. Met deze investering, waarvoor de komende drie jaar 26 miljoen euro is uitgetrokken, wil het Ministerie van Onderwijs een aanval doen op de harde kern van schoolverlaters. ‘Het aantal uitvallers daalt sterk, maar we komen bij het lastigste deel’, zegt oud-minister Plasterk in een toelichting. ‘Veel problemen komen hier samen, van tienerzwangerschappen tot enorme schulden. Scholen en gemeenten moeten nu niet achterover leunen’.
Leren doe je gedurende je hele leven en binnen het onderwijs is schooluitval een ontzettend belangrijk thema. Laten we vooral voortbouwen op wat we al hebben bereikt!
Roomies
Ik herinner me nog goed mijn eerste studentenkamer in de Nieuwe Kijk in ‘t Jatstraat, tegenover het Volkenkundig Museum Gerardus van der Leeuw (gesloten in 2003). Met z’n achten deelden we in dat huis een wc, een klein, plakkerig keukentje en een kast, ‘omgebouwd’ tot een douche. Na twee jaar verhuisde ik naar een prachtige kamer tegenover de Watertoren aan de Herman Colleniusstraat, met een aantal muizen tussen de muren, de markante tante Tinie als onderbuurvrouw en naast ons het gezin van Karlijn: de dochter van Jan Kruis. Terugdenkend, een ware trip down memory lane.
Naarmate de jaren vorderden, moest ik meer en meer betalen voor de huur. Bij beide kamers heb ik meegemaakt dat de huurprijs voor de bewoner na mij vervolgens fors omhoog werd gegooid, naarmate de vraag naar studentenkamers ook toenam. GroenLinks Tweede-Kamerlid Ineke van Gent heeft vorig jaar een voorstel gedaan om huurtoeslag ook toegankelijk te maken voor studenten die in onzelfstandige woonruimte wonen: ‘de prijs van studentenkamers zal door het tekort ontzettend stijgen, waardoor huisjesmelkers weer vrij baan krijgen. Door huurtoeslag voor onzelfstandige woningen in te voeren zullen corporaties en stichtingen sneller beried zijn om in die vorm van studentenhuisvesting te investeren’.
De kamernood onder studenten is ook in Groningen enorm en blijft groeien. Daar waar GroenLinks zich al jaren inzet voor meer en betaalbare studentenkamers, zullen we dat blijven doen. Juist door het tekort aan studentenwoningen zijn de wachttijden lang en de huurprijzen vaak belachelijk hoog. Daarom moeten er snel veel kamers worden bijgebouwd. We willen in Groningen het probleem niet oplossen middels een studentencampus; want studenten kunnen zelf heel goed een keuze maken waar zij willen gaan wonen in de stad. Wél willen we maatregelen om het gebrek aan studentenkamers terug te dringen. Een manier is om het gebrek aan kamers via nieuwbouw op te lossen, deels ook omdat er behoefte is aan kwalitatief betere woonruimten.
Een andere manier is enkele weken geleden door de GroenLinks fractie voorgesteld: door met stadjers en andere partijen over de krapte op de kamermarkt in gesprek te gaan aan de hand van een globaal voorstel. Hierin hebben we opgenomen dat er enerzijds sprake moet zijn van concentratie van kamerverhuurpanden: op plekken waar er toch al veel zijn en waar ze niet teveel overlast opleveren. En anderzijds dat kamerverhuurpanden op bepaalde plekken veel meer gespreid moeten worden, dan nu het geval is.
Het studentenleven kan geweldig zijn. Zeker in Groningen! Laten we er in ieder geval voor zorgen dat er genoeg betaalbare en veilige studentenkamers bij blijven komen. Dan vertel ik je later nog ‘s over de doorstroom van een studentenkamer naar een sociale huurwoning. Hierbij alvast één tip: schrijf je nu in bij Woningnet en vergeet niet om jaarlijks de verlengingskosten te betalen! Anders verlies je, zoals ondergetekende, al je punten.
Groen en Groot!
“Sleeping on the river bed” van Nimai C. Ghosh.
Van de televisie kennen we de beelden van de gevolgen van de klimaatverandering, die steeds meer slachtoffers maakt, vooral in arme landen. Ook daar zijn het de gewone mensen, de mensen die net, of net niet, kunnen rondkomen die het eerste en het hardste worden getroffen.Wanneer we de televisie uit doen en om ons heen kijken, zien we weinig van de gevolgen, waardoor we makkelijk kunnen denken dat de problemen niet groot zijn. Of onze ogen ervoor sluiten.
In de jaren zestig formuleerde de Amerikaanse econoom Olson een theorie over collectief handelen: als iedereen zijn eigen belang nastreeft, dan komen publieke goederen niet tot stand. Als iemand bijvoorbeeld profiteert van de veiligheid die dijken bieden, vermindert daardoor niet de veiligheid van een ander. En als het land omringd is door dijken kan niemand worden uitgesloten van de veiligheid die de dijken bieden. Iemand kan redeneren: ‘als ik niet van de veiligheid kan worden uitgesloten, waarom zou ik er dan voor betalen?’. Echter, als iedereen zo zou denken, dan zou er al snel geen geld meer zijn om de dijken in stand te houden. De dijken zullen dan in verval raken en ze bieden dan geen veiligheid meer. Volgens Olsen ligt de oplossing van dit zogenaamde free-riderprobleem in de rol van de overheid, die moet zorgen dat collectieve goederen geproduceerd worden en in stand blijven.
Misschien is het ook wel zo met de aanpak van de klimaatverandering. Duurzaamheid, dus een schone lucht, mooie natuur en een goed klimaat zouden kunnen worden opgevat als collectieve goederen. Voor onze welvaart (en ons geluksgevoel) zijn die belangrijk: een groene leefomgeving, een goed en gezond leven, ongestoord kunnen wandelen, fietsen, skaten en niet overal stuiten op auto´s en bebouwing. Om ervoor te zorgen dat deze ‘goederen’ geproduceerd worden en in stand blijven is er onder meer de ‘Lokale Duurzaamheidsmeter 2009′. Hieruit blijkt dat de meest duurzame gemeenten, gemeenten zijn waar GroenLinks deel uitmaakt van het gemeentebestuur. Wat zoveel zou kunnen zeggen als dat er op gemeenteniveau veel door GroenLinks is bereikt op het gebied van bewonersparticipatie, internationale samenwerking, energiebesparing en integraal waterbeheer. En dat er wordt geïnvesteerd in duurzame ontwikkeling. Gemeente Groningen, met GroenLinks in het college, staat dan ook op een gedeelde tweede plaats.
Gemeenten en bedrijven moeten, net als u en ik, gemotiveerd blijven om duurzaam te gaan en blijven denken en handelen voor een beter leven. Denk groot! We willen in Groningen een groene omgeving nastreven met voldoende natuur en water van goede kwaliteit. We willen meer bomen planten en een uitbreiding van de ecologische structuur, onder meer in de stukjes ‘verloren groen’ in wijken. Kijk om u heen en vraag u af: waarom hebben wij in Groningen nog geen windmolens op bedrijventerreinen?
Femke Halsema borduurde in haar speech voor de Europese Verkiezingen voort op een dichtregel van Judith Herzberg die luidt:
‘Iedereen verschaft zich problemen, net niet te groot om overheen te kijken naar een onbereikbaar beter leven..
Want: de problemen blijven aanwezig en groot, juist daarom moeten we
..hoog reiken, ver kijken en groot durven denken voor een beter leven.’
Tram
Wist je dat er dagelijks meer dan 160.000 mensen de stad Groningen bezoeken, om te studeren, te werken, te winkelen of te ontspannen? Over tien jaar zijn dat er 215.000. Driekwart van de bezoekers aan onze stad komt op dit moment met de auto en ongeveer 15% met het openbaar vervoer, waarvan dagelijks 18.000 mensen gebruik maken van buslijnen 11 en 15 richting Zernike. In 2020 zullen dat er ongeveer 25.000 zijn. Voor een groene toekomst waar zowel bereikbaarheid als duurzaamheid gelden, is de RegioTram noodzakelijk. Wist je dat ook al?
De Tram is een duurzaam vervoermiddel, omdat onder meer het aantal bussen zal afnemen en de elektrische tram die er voor in de plaats komt, zowel de uitstoot van fijnstof en CO2 vermindert alsook de geluidsbelasting op die plek. Fijnstof is een verzameling van alle stofvormige luchtverontreiniging van dusdanige afmetingen dat ze inadembaar zijn en schadelijk zijn voor gezondheid.
Uit een onderzoek van de Milieufederatie, getiteld “Stof tot nadenken” (2002), blijkt dat dieselmotoren de grootste fijnstof uitstoot per reizigerskilometer hebben. De tram, metro en LPG-bus stoten het minste fijnstof per reizigerskilometer uit. Kijken we naar de lokale situatie, aldus de Milieufederatie, dan toont een praktijkmeting uit 2002 in Groningen aan, dat bussen in veel verkeerssituaties de belangrijkste veroorzakers zijn van cruciale luchtverontreiniging. Inmiddels zijn onze bussen wel schoner geworden: bij de laatste aanbesteding zijn de hoogste eisen gesteld. Wel moeten bussen uiteraard vaker optrekken en afremmen dan de overige weggebruikers. ‘Mede hierdoor kan het aandeel van bussen in de fijnstofbelasting in drukke straten wel oplopen tot 60 á 80%’, aldus de Milieufederatie.
In andere steden die de tram hebben (her)ingevoerd blijkt dat het openbaar vervoergebruik met sprongen vooruitgaat dankzij de betrouwbaarheid en hoogwaardige uitstraling van moderne trams. Bussen verdwijnen van de Grote Markt, waardoor de binnenstad leefbaarder wordt en door slimme inpassing biedt het kansen voor de nieuwe Grote Markt. De tram is dan ook een groene én sociale investering in de toekomst!
Uit een heel ander onderzoek blijkt dat de opkomst bij raadsverkiezingen alleen omhoog gaat als er echt wat op het spel staat. En of er wat op spel staat! Wanneer je er verzekerd van wilt zijn dat groene en sociale argumenten, beslissingen en keuzen de komende vier jaar de boventoon blijven voeren, stem je óók op 3 maart GroenLinks!
