Internationale Dag van de Uitbanning van Geweld Tegen Vrouwen. Een mond vol, en vandaag was het zover. Een dag die door google niet als zoekopdracht wordt herkend en voor de meesten van ons zal voorbij gaan als de dag ‘nadat we wisten dat zeven kamerleden ooit veroordeeld zijn geweest’ of de dag ‘na de live uitgezonden open hart operatie’. Aan de andere kant; als je deze dag al op zou merken, wat zou je er dan van moeten vinden? Misschien denk je vandaag dat het goed voor de emancipatie is dat het huwelijk standaard onder huwelijkse voorwaarden moet worden afgesloten. Of lees je in de krant het bericht dat een moeder haar twee kinderen om het leven heeft gebracht, en vraag je jezelf af: hoezo ‘uitbanning van geweld tegen vrouwen’?

Het was voor mij de dag na een gesprek met een moeder uit de provincie Groningen. Een moeder die met haar twee kinderen een tijd terug bij haar vriend is ingetrokken. De moeder vertelt me dat hij regelmatig teveel drinkt, dronken wordt en dat hierover al jaren ruzie wordt gemaakt. Een patroon is het gevolg, waarbij de vriend dronken en agressief wordt, zich jaloers uit en de ruzies tussen beide partners uit de hand lopen, terwijl de kinderen boven op hun slaapkamertjes proberen in slaap te vallen met handen plat op de oren en de dekens over het hoofd.

Het patroon sluipt erin en is daardoor gevaarlijk, want de dag die volgt op de nachtelijke ruzie betuigt de vriend spijt en zegt de vrouw die ik spreek zijn gedrag te vergeven. En te vergeten: ‘het is wel goed’. Het gaat vervolgens (‘daadwerkelijk’) twee dagen goed tot de volgende uitbarsting die het gevolg is van ’het leegzuipen van een krat bier’. Gisteren zei de vrouw mij ‘definitief een streep onder haar relatie te willen zetten’. De vrouw vertelde me daarnaast dat ze jarenlang ontzettend boos op haar moeder is geweest. Haar moeder zou nooit stelling hebben genomen tegen haar eigen alcoholverslaafde man. ‘Maar als ik nu in de spiegel kijk, zie ik dat ik mijn moeder ben geworden’, aldus de vrouw, die als enige mogelijkheid een vlucht naar de opvang voor ogen zag. ‘Weg van hier en ik moet een lange tijd onvindbaar zijn. Mezelf tegen hem beschermen, want anders laat ik hem er weer in.’

Ze heeft een gesprek gevoerd met haar oudste kind van vijftien jaar. ’Ik vertelde hem dat het niet zo goed ging de laatste tijd tussen mijn vriend en mij. En mijn zoon zei dat hij achter me staat en mijn keuze accepteert. En me ook zegt dat ik moet doen wat goed is.’ Ik vind dat bijzonder en zie ook hier het patroon terugkomen. Een patroon waarbij de zoon gaat zorgen voor zijn moeder. Ik noem haar dat en geef aan dat ik samen met haar wil zoeken naar een (figuurlijke) ruimte waarbinnen zij dit patroon kan doorbreken, zonder te hoeven vluchten en mét het stoppen van de ruzies, en eventueel de relatie.

In ruimten worden soms de beste ideeën geboren, leerde ik gisteren bij de voorstelling ‘Drive’ van de Jeugdtheaterschool. Ideeën kunnen geniaal worden, mits ze gehoord en ontvangen worden door de juiste persoon. De vrouw en ik hadden elkaar gisteren gevonden. Niet alleen hoop ik dat zij een maatschappelijk werker treft die dit eveneens zal erkennen, maar ook hoop ik dat haar kinderen een ruimte vinden waarin zij zichzelf kunnen uiten en waar plaats is voor frustraties. Frustraties zoals de ruzies tussen jouw moeder en haar vriend: elk weekend opnieuw. Het slechte slapen, het chagrijnig zijn, minder genieten op school, niet goed kunnen concentreren op huiswerk en minder plezier halen uit het leven.

Dààr gaat het vandaag ook over. Een dag voor de beste ideeën en dat ze mogen worden ontvangen door de juiste personen!