Het is zo gegaan dat ik hier ben
Geef een reactie
Politiek Landelijk
Mijn mannelijke buik
Ik ben het kind van werkende ouders. In allebei vond ik verzorgers en beschermers. Mijn moeder heeft mijn vader in zware tijden beschermd en ze hebben mij altijd voorgehouden dat ik niet de stereotype jongen hoefde te zijn zoals mijn omgeving dat voor zich zag. En zoals Angela Crott (de Volkskrant, 27 januari) dat nog steeds voor zich ziet: ridderlijke jongens die (de seksualiteit van) het meisje beschermen en niet voor ‘slappe hap’ worden aangezien.
Waar ik in mijn jeugd ben geconfronteerd met de perverse effecten van de door Crott bestempelde mannelijke normen en waarden, overkomt dat vandaag de dag talloze andere jongeren. Jongeren waarvan Crott vindt dat de jongens vooral moeten leren om mannelijke leiders te zijn: stoer en in zware tijden rechte koers houdend. En de meisjes moeten vooral niet teveel economische onafhankelijkheid nastreven: het maakt de jongens alleen maar lui en laf. Al was het zo dat we het potentieel van mannen om te beschermen de nek om hebben gedraaid, dan zou ik daar met terugwerkende kracht blij mee zijn. Maar ik mag toch hopen dat we vooral gelijkwaardigheid, vrijheid en emancipatie na proberen te streven. Een samenleving waar we aanvullend op elkaar zijn, los van het geslacht van de ander.
In 2010 bleek Nederland van de elfde naar de zeventiende plaats te zijn gezakt op de wereldranglijst die gelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen meet. Met de huidige (mannelijke?) koers van ons land kan ik een verbetering van die positie wel op mijn mannelijke buik schrijven. Maar ik vraag me af: zou Crott werkelijk blij zijn met de mannelijke leiders van dit moment? Leiders die in zware tijden bezuinigen op onderwijs, kinderopvang en zorg?
Ik kan er me nauwelijks iets bij voorstellen.
10 / 12 / 2011
Precies een jaar geleden liet de veertienjarige Sahar Hibrahim Gel zien hoe zij in haar eentje een systeem kon veranderen. Gisteren kleurden heel veel scholen violet en paars om homoseksualiteit zichtbaar en bespreekbaar te maken. De afgelopen week werd het meldnummer voor dierenwelzijn geopend en vond een meerderheid van de Tweede Kamer een landelijk meldnummer voor slachtoffers van mensenhandel overbodig. Tofik Dibi en Irshad Manji bleven deze week uit protest op een podium staan, nadat ze werden bedreigd en bekogeld met eieren. De politie vroeg hen het podium te verlaten. Waar vorig jaar de 18-karaats gouden penning voor de Nobelprijs voor de Vrede in zijn doosje bleef liggen, wordt vandaag de naam van de Chinese winnares van de Nederlandse staatsprijs voor mensenrechten niet genoemd. Vandaag wordt één van de grootste demonstraties in twintig jaar in Rusland gehouden en in Groningen vraagt Amnesty International aandacht voor de noodtoestand in Egypte, waar opstanden nog steeds met grof geweld worden neergeslagen. De Egyptische demonstranten die onlangs in een grote lijn aan de kust stonden, met een onderlinge afstand van honderd meter, ontroeren me. Toen de politie hen vroeg wat ze aan het doen waren antwoordden ze ‘I’m just looking at the sea…’
Het gaat over mensenrechten. En vandaag bestaat de Universele Verklaring voor de Rechten van de Mens 63 jaar, om altijd te bewaken.
Jonah
Sinds dit weekend kennen velen Jonah. Hij schreef één van zijn verhalen op verschillende briefjes en nam het vervolgens op. Het mooie ‘Breathe Me’ van Sia lijkt ervoor geschreven te zijn. Het filmpje gaat ‘all over’ Facebook.
Onderzoek wijst uit dat de meeste 8- tot 12-jarige kinderen in Nederland het gevoel hebben geaccepteerd te worden door hun klasgenoten. Van de kinderen die gepest zijn (35 procent) geeft 72 procent aan dat dit één of twee keer is gebeurd in de laatste maanden. In de rest van de gevallen is er sprake van structureel pesten (28 procent).
Jonah vertelt ons van alles. Bijvoorbeeld, dat we dat vooral niet moeten vergeten.
Inmiddels weet celebrityblogger Perez Hilton te melden dat Jonah het goed maakt. De tiener vertelde aan Hilton dat hij inmiddels een stuk gelukkiger is, nieuwe vrienden heeft gemaakt die hem steunen.
Wij, weigermensen.
In mijn armen en bovenbenen heb ik weinig gevoel. Door het harde schoppen en slaan. Kut! Was ik maar hetero. Ik heb het op school gezegd. Flikker, homo, homo, nicht. Toen begon het. Klappen, schoppen. Twee jaar lang. Elke dag. Leraren zeiden dat ze het erg vonden, maar dat ze niks konden doen. Ik ging school haten. Ze zaten bij de poort altijd te wachten. Elke dag. We pakken je straks wel. Ze gooiden passers naar mijn hoofd en dan draaide de leraar zich gewoon om. Nicht. Flikker. Homo. ‘We pakken je straks wel.’ Waar moet ik heen als ik mezelf niet kan zijn? Was getekend, Dave.
Gisteren nam de Tweede Kamer een motie aan waarin zij aangeeft dat ze geen weigerambtenaren meer wil. Nu worden er veel meer jongeren gepest en getreiterd dan dat er überhaupt ambtenaren zijn, maar misschien hebben leraren gelijk wanneer ze zeggen niks te kunnen doen. Niks kunnen doen voor jongeren zoals Dave.
Vandaag moeten we laten horen wat we wel willen: voorlichting en dialoog op alle scholen over diversiteit en anders mogen zijn. Anders in geloof, anders in huidskleur, anders in geaardheid. We willen dat je op school anders kan en mag zijn. En we willen leraren die je nooit de rug toekeren.
Maar misschien moeten we weigeren deze situatie nog langer toe te staan. En moeten we weigeren dat scholen blijkbaar niet de plekken zijn waar je jezelf kan zijn. Misschien genereren wij, weigermensen, dán genoeg aandacht om het thema te agenderen en een maatschappelijk debat te voeren over oplossingen en interventies.
Want: jouw school moet een plek zijn waar jij jezelf kan en mag zijn. Laten we met de Kinderombudsman vechten voor die plek!
Mooi niet
Annie Lennox zingt op een gegeven moment ‘I tell you little peace, is just a word. Just a word’. Het liedje deed me aan de afgelopen week denken, op een vrij melancholische manier. Maar daar is het dan ook zondag voor. Over hoe er in ons land over een jongen zonder verblijfsvergunning wordt gedacht en gesproken. Over ego’s, ‘ikken’ en regels die geen regels meer zijn. De krampachtige, bekrompen en naargeestige houding van sommigen in ons land weet de jongen zelf nog het meest treffend weer te geven. Want, we vinden het o zo moeilijk, maar doen het… mooi niet. BAH!
Stop the world. Call it a day.
DREI
De herfstzon maakt drie dingen zichtbaar om je goed te voelen / positief te stemmen over de toekomst.
1. Emancipatie. Polarisatie levert weinig tot niets op. Er zijn aanwijzingen dat polarisatie sneller en intenser plaatsvindt wanneer de tegenstelling betrekking heeft op groepen in plaats van op individuen. En daar kiemt emancipatie: soms onzichtbaar voor de grote menigte. En soms groots, fier en strijdlustig. De kracht van emancipatie stemt ons positief over de toekomst. Er is iets om voor te gaan.
2. De tijd. In Denemarken heeft de centrumrechtse regering onlangs de verkiezingen verloren. Na tien jaar gedoogsteun van de Deense Volkspartij won links, met Helle Thorning-Schmidt aan het roer, de verkiezingen. Na tien jaar liberale hervormingen en strenge immigratieregels is het tijd voor iets anders. Wij hoeven niet tien jaar te wachten om met een antwoord te komen. Als we het maar mogelijk maken.
3. Diversiteit. Het gelijkheidsbeginsel is bedoeld ter bescherming van diversiteit. Diversiteit voor de rechtsstaat, binnen de wetenschap, de biodiversiteit, voor het individu en de minderheidsgroep. Ze moet gekoesterd worden, omdat ze niet vanzelf spreekt. Integendeel, de kans op terreinwinst is altijd het grootst voor de dominante meerderheid. Waar onze regering geen diversiteitsensitieve mindset kent, staan wij voor de uitdaging individuen erkenning te blijven geven voor wat ze doen, en voor wie ze zijn. Het kan (en wordt beter).
Het gaat over dromen, alles uit je leven halen en het overwinnen van je angsten. Over passie. En de liefde.
Unheimisch
Hé lekker: het boerkaverbod komt eraan. Onze Minister van Publieke Ruimten vertelde daarover vandaag dat we in die publieke ruimte van Nederland ‘herkenbaar en aanspreekbaar met elkaar omgaan. En,’ zo zei hij, ‘zo’n boerka geeft ons maar een unheimisch gevoel’.
Mijn aanname is dat van de vermoedelijk honderdvijftig vrouwen die in Nederland een boerka dragen een deel van hen daartoe gedwongen wordt. Het isolement waarbinnen deze vrouwen leven wordt met de invoering van een verbod alleen maar groter, want de onderdrukking waar zij onder lijden gaat binnenskamers gewoon door. In ‘Duizend schitterende zonnen’ van Khaled Hosseini zegt de man van Mariam dat ‘het gezicht van een vrouw alleen een zaak is van haar man’. Hij dwingt haar een boerka te dragen. Dat we dáár geen antwoord op hebben of als antwoord een boerkaverbod introduceren is nou wat je noemt… unheimisch.
Transhollandia
Willem is vijftien en gaat door het leven als iemand van het andere dan het biologische geslacht. Hij heeft nog geen geslachtsveranderende operatie ondergaan. Willem is geen travestiet die alleen af en toe door het leven gaat als iemand van het andere geslacht, want hij doet dit altijd. Willem heeft, zoals hij zelf zegt, geen keus het niet te doen. Willem moet nog een jaar (of zelfs langer) wachten voor hij kan beginnen met gesprekken over geslachtsveranderende operaties, hormonen en dergelijke. Wat hem op dit moment bezighoudt is de vraag: hoe overleef ik de tussentijd? Hoe zorg ik er bijvoorbeeld voor dat ik me met gymnastiek niet in een apart hokje, ‘maar gewoon bij de jongens’ kan omkleden. Voor hem en anderen zijn we, Stichting LGBT Groningen, met Transvisie bezig een gespreksgroep op te richten, want hoe doe je dat: de tussentijd overleven.
Willem kan binnenkort in ieder geval zijn identiteit laten wijzigen: hij mag en kan ‘zijn’. En dat vinden we vanzelfsprekend.
Bummer!
De helft van de leerlingen vindt dat je op school beter niet voor je homoseksualiteit uit kunt komen. Driekwart van de homojongeren heeft te maken met pesten en fysiek geweld. De helft van de homoseksuele jongeren heeft zelfmoord overwogen en 12% van de homojongeren heeft wel eens een zelfmoordpoging gedaan.
Maar het geven van voorlichting over dit thema op iedere school in Nederland? ‘Niet nodig’, aldus onze minister voor Emancipatie Marja van Bijsterveldt. Dat jongeren op scholen lijden en ellende ondergaan als gevolg van pesterijen of uitsluiting is iets waar scholen zelf vorm aan dienen te geven, aldus onze minister die vorige week nog de Jos Brink prijs voor homo-emancipatie uitreikte. Martijn Jonk, voorzitter van de JOVD, stelt dat het ‘in de politiek een trucje is. Als je dit doet om de SGP te vriend te houden, moet je het ook zeggen.’ De zwarte kousen moeten het kabinet in het zadel houden, zoveel is duidelijk. En ons kabinet zal zeggen dat we met zelfredzaamheid al een heel end komen: je bent homo en wordt gepest op een school die mogelijk ook afwijzend ten opzichte van je geaardheid staat? Bummer! Zoek zelf maar manieren om daar mee om te gaan. ‘Wij zijn het immers die Nederland aan jullie teruggeven.’
Wij blijven strijden voor voorlichting op alle scholen in Nederland! En we zien jullie graag tijdens ons eat your heart out feestje op 2 juli in Groningen :)
