‘Het doet me allemaal verlangen naar iets anders, naar passie voor iets positiefs’, aldus Aukje van Roessel in haar column in De Groene Amsterdammer, na een week Haagse politiek. De passie zocht en vond zij in de film Le ballon rouge, een sprookje uit 1956. De film vertelt het verhaal van Pascal, een jongetje dat op zijn weg naar school een grote met helium gevulde rode ballon ontdekt. De rode ballon blijkt een eigen geest en wil te hebben, waarna Pascal de ballon begint te volgen door de straten van Parijs. Uiteindelijk worden Pascal en de rode ballon geconfronteerd met een bende pestkoppen, die jaloers zijn en de rode ballon, Pascals nieuwe vriendje, willen vernietigen.
De rode ballon symboliseerde in van Roessels column ‘alle burgers en organisaties die de harde, soms haatdragende toon in de samenleving niet willen. Die niet willen dat verschillende bevolkingsgroepen, verschillende generaties of verschillende soorten werkenden en niet-werkenden tegen elkaar worden uitgespeeld, die zich zorgen maken om natuur en milieu, die kunst niet zien als linkse hobby’. In het politieke krachtenveld lijkt er geen bundeling van krachten aanwezig of intenties handreikingen aan te nemen om te gaan samenwerken of fuseren, wat volgens de schrijvers van het boek ‘Van de straat naar de staat’, voor de meeste partijen (die nu (nog) vertrouwen op de eigen kracht of in de Volkskrant aangeven dat ‘kiezers een slecht signaal wordt gegeven’ of dat ‘links zichzelf niet moet verdelen’) pas zal komen wanneer hen het water aan de lippen zal staan.
En in de tussentijd heeft de schreeuw een stevige progressieve stem nodig, is de urgentie van het klimaatprobleem niet iets van ons allen en wordt weinig vertrouwen geboden in het laten horen van je stem. Partijen volgen de Berlusconi-politiek: je acties doen er niet zoveel toe, wél hoe de kiezer ze interpreteert.
Wat zegt dat alles over mij? Ik voel me gehoord en aangesproken. Voor mij zijn alle nieuwe ontdekkingen, ontmoetingen en ervaringen, hoe bizar soms ook, een ware openbaring. Ik laat me vormen en maak een ontwikkeling door, of, zoals iemand me schreef ‘veelzijdig bezig zijn is goed. Je ontdekt vanzelf de richting die je het meest ligt’. Misschien is dat in mijn beleving – mijn – cultuur: me één voelen met de geschiedenis, met al dat moois en lelijks wat is gemaakt, ontworpen, geproduceerd, verwezenlijkt en gevormd. Het gevoel onsterfelijk te zijn, omdat wij allen de nieuwe geschiedenis zijn. Omdat wij allen een nieuwe toekomst creëren.
Grote woorden voor een winterse zondagochtend, waarmee de rode ballon wat verder omhoog wordt geblazen, richting jou: p f f f f – f f f f , p f f f t !
0.000000
0.000000
Er hangt een melkwitte mist over Parijs en duizenden mensen wandelen gestaag in dezelfde richting: die van de Eiffeltoren, al maakten we ons op voor een WK wedstrijd. Ondertussen valt een ruziend stelletje me op en worden op diverse straathoeken flessen champagne (of wat ervoor doorgaat) verkocht. Slechts hier en daar wordt na middernacht een vuurpijl afgestoken en overal zijn snoepkraampjes te vinden. Het nieuwe jaar begon als ware het een klein feestje, zonder al te veel poeha. Ik ben deze dagen gevangen door Norwegian Wood van Haruki Murakami en lees een prachtige zin:
