24h sans nous

Hoewel de Volkskrant het vandaag op de voorpagina bij het verkeerde eind had, bracht ze ook twee mooie artikelen in het rijtje integratie. Het ene artikel kan ons beeld van integratie bijstellen en het andere toont aan dat er nog een weg te gaan is. ‘Parijse nachten in tijden van oorlog’ – een briljante kop – gaat over een gearrangeerde bruiloft in Kabul. In de stad waar zeventig bruiloftshallen gevestigd zijn, vinden in elke hal zo’n 500 bruiloften per jaar plaats. Volgens goed islamitisch gebruik zijn de seksen op de bruiloft strikt gescheiden en feesten ze in verschillende zalen. Op het vrouwenfeest is te zien wat meestal voor westerse ogen verborgen blijft. Er wordt gedanst in strakke kleding en sensueel gewiegd met heupen. Er is opzwepende muziek, vrouwen met opgestoken haar en glimmende oorbellen lachen van plezier. Een Parijse nacht in Kabul, aldus correspondente Natalie Righton.

In Iran woonde ik twee jaar geleden een gearrangeerd huwelijk bij tussen een meisje van rond de twintig en een oudere Iranese man, geëmigreerd naar Canada. Hij was overgekomen voor het huwelijk en nodigde ons uit de bruiloft bij te wonen. Ook hier: gescheiden kamers, waar ik me tussen al het testosteron licht ongemakkelijk voelde. En maar dansen, en maar eten. Ik had niet het gevoel dat de bruid nou zo in haar nopjes was met haar toekomstig echtgenoot. Later zag ik foto’s van het vrouwenfeest, waar de vrouwen zich aan het uitleven waren en de grootste lol met elkaar leken te hebben. ‘Na het diner eindigt het feest even abrupt als het begon. De hoofddoeken gaan weer op, de boerka’s gaan aan. De verborgen diva’s verdwijnen als dieven in de nacht’, aldus Righton. Ook in Iran.

Het andere artikel draagt de kop ‘We willen ons een dag niet laten zien’ over Nadia Lamarkbi die in Parijs het collectief ’24h sans nous’ heeft opgericht: een etmaal zonder ons. Dit als gevolg van een opmerking van de Franse minister van Binnenlandse Zaken, die tegen een jongere van Maghrebijnse afkomst op een zomerbijeenkomst van regeringspartij UMP zei: ‘zolang het er bij één blijft is er niks aan de hand, pas als jullie met velen zijn, komen de problemen’ . Maandag 1 maart  zal de eerste Journee sans immigrés worden: alle immigranten, en iedereen die zich solidair met hen voelt, worden opgeroepen die dag niet deel te nemen aan het economisch verkeer: niet werken, geen boodschappen doen, niet op andermans kinderen passen, niet naar het café gaan of naar de dokter of bank. In plaats daarvan zijn er manifestaties georganiseerd voor de stadhuizen in een aantal grote steden. Het initiatief slaat elders in Europa aan, er is belangstelling getoond vanuit Amsterdam en Rotterdam. Een geweldig initiatief, als je het mij vraagt! ‘We hopen dat mensen anders naar elkaar gaan kijken. En dat iedereen dan inziet dat Frankrijk een land van vele kleuren is’ aldus Lamarkbi.

Ik vroeg me af of beide artikelen nog iets belichaamden in de zin van integratie of culturele globalisatie. Echter, toen ik daarover nadacht had ik een perfecte foto gevonden voor dit stukje: de foto hierboven, gemaakt bij het graf van dichter Hafez te Shiraz. Op het moment dat een man met mij op de foto wilde, draaide deze groep meiden zich om en kwamen onder hun boerka’s en hoofddoeken de meest moderne mobiele telefoons en camera’s te voorschijn. Thuis zag ik later Persepolis, over Iran en de Iranese Marjane: ‘I remember I led a peaceful, uneventful life as a little girl. I loved fries with ketchup, Bruce Lee was my hero, I wore Adidas sneakers and had two obsessions: Shaving my legs one day and being the last prophet of the galaxy’.

Zijn we rond?


Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s