Schreeuw

Het confict rond Israël en Palestina werd, tijdens de lezing van Dries van Agt gisteravond in de Nieuwe Kerk, verduidelijkt met acht kaarten, inclusief verklaringen. Ik heb zelf altijd gezocht naar een antwoord op de vraag wat nou precies dat conflict is, waar het begint en hoe het is ontstaan. Joris Luyendijk verzoop in die poging, zo beschreef hij in zijn boek ‘Het zijn net mensen’. Internationale media, zij die ons informeren over het conflict, kiezen volgens hem voor een blikversmalling die het probleem van partijdigheid meebrengt. Israël bezit darnaast een geoliede pr-machine, waardoor (?) zij voortdurend een resolutie van de VN kunnen negeren: de eigen staat voor de Palestijnen en een einde aan meer dan drie decennia durende Israëlische bezetting. 

Dries van Agt noemt dit in zijn bevlogen betoog zijn grootste bezwaar aan het adres van de Israëlische regering: het negeren en schenden van internationaal recht.  Wat meespeelt is de handicap voor de Palestijnen dat bij de meeste westerlingen de kruistochten en de koloniale bezetting veel minder leven dan de holocaust. Luyendijk beschrijf zijn ergernis tijdens zijn verblijf in Het Heilige Land: over het racisme tegen Arabieren en het bij tijd en wijle hysterische nationalisme in de joodse staat.

De schreeuw om recht, titel van van Agts boek, is één die we moeten proberen te vatten. Israël gaat gewoon door met de illegale bouw van nederzettingen in de bezette Palestijnse gebieden. Ook bouwt Israël verder aan de afscheidingsmuur, die door het Internationale Gerechtshof verboden is. Daar moet een eind aan komen. Dat geldt ook voor de afsluiting van de Gazastrook, de wegblokkades, de collectieve strafmaatregelen tegen de Palestijnse bevolking en het ondermijnen van de Palestijnse Autoriteit. In de Gazastrook – een gebied twee keer zo groot als Texel – wonen bijna anderhalf miljoen Palestijnen, die geen kant op kunnen. De Israëlische marine bewaakt de zeegrens en de landsgrenzen zijn helemaal omheind. De armoede is diep, de werkloosheid schrikbarend.

Vandaag lees ik in de krant dat de Israëlische minister van Defensie Ehud Barak het leger opdracht heeft gegeven de Westelijke Jordaanoever hermetisch af te sluiten. De relatie tussen Israël en de Palestijnen is deze week verder verslechterd door een aankondiging van de Israëlische regering dat 1600 nieuwe woningen voor orthodoxe joden in bezet Oost-Jeruzalem zullen worden gebouwd. Verder maakte Israël bekend een nederzetting op de Westelijke Jordaanoever te zullen uitbreiden. Gelukkig noemde de Amerikaanse vice-president Joe Biden dat deze beslissingen het vertrouwen  het vertrouwen schaadt dat noodzakelijk is om het vredesproces nieuw leven in te blazen.

De schreeuw is er, al tijden. Hij moet gehoord worden.


4 thoughts on “Schreeuw

  1. Zeer eenzijdige belichting vanuit het Palestijnse standpunt.
    Echt weer zo’n Calimero effect voor deze terroristen!

  2. Van Agt heeft dat boek niet geschreven voor U of voor mij. Zulke boeken schrijven mensen voor zich zelf.
    Het onderwerp Palestina is er een dat me altijd heeft geïnteresseerd, waar ik vrij veel literatuur over heb en op het pleidooi van Van Agt zou ik moeiteloos een tegenpleidooi kunnen houden. Maar waarom zou ik? Er zijn er al zoveel te vinden in de boekwinkels en op het internet. Ze verliezen zich allemaal in de details en niemand die door de bomen het bos nog ziet.
    Waar het om gaat en waarover U bij van Agt niets zult vinden is de ontstaansgeschiedenis van het conflict. Het verhaal van twee volken op hetzelfde kleine stukje land waar men niet met elkaar leven kan omdat de etnische verschillen zich uiten in een voortdurende vijandigheid.
    Het Joodse volk pretendeert een geschiedenis van vele duizenden jaren die gedeeltelijk in het huidige Palestina en gedeeltelijk in de diaspora is doorgebracht. Dat is grotendeels mythe. Tussen Joden uit Ethiopië en de VS zijn weinig overeenkomsten. Zelfs de beleving en de rites van de godsdienst verschillen en dat er sprake zou zijn geweest van één volk waar beiden toe hoorden voor het ontstaan van de staat Israël is niet goed vol te houden.
    Maar al die Joden die sinds het einde van de negentiende eeuw naar Palestina zijn gekomen en die versneld zijn gekomen na de Holocaust, die hebben daar tezamen wel degelijk een nieuw volk gevormd: Israël.
    In 1900 waren er geen Palestijnen, die naam komt U niet tegen in de oudere bronnen, er waren Arabieren en die woonden in een aantal provincies van het Ottomaanse rijk. Palestina was niet een aparte provincie, het hoorde tot Syrië. Het land was er voor een belangrijke deel in handen van rijke families die in Damascus leefden of in het meer grootsteedse Cairo . Er waren natuurlijk wel bewoners van de dorpen en steden in Palestina, maar die vormden in die dagen nog geen natie. Een natie zijn zij pas geworden in de vluchtelingenkampen van Gaza( Egypte), Jordanië, Syrië en de Libanon.
    Zoals de Israëliërs Ben Goerion zien als hun vader des vaderlands zo doen de Palestijnen dat met Arafat. Vóór hem was er geen Palestina en na zijn overlijden was Palestina niet meer weg te denken uit de geschiedenis. Vóór Arafat was er een vluchtelingenprobleem, nu is er het probleem van een natie dat met een andere natie strijdt over een stuk grondgebied dat eigenlijk voor geen van beiden groot genoeg is.
    De Joden hebben echt geprobeerd om met de Palestijnen tot een vergelijk te komen in de periode die aan de verdeling vooraf ging. Als men daar aan Arabische kant op ingegaan was en de beide volkeren in vrede aan de onafhankelijkheid waren begonnen dan was de kans groot geweest dat zich ook daar een spiraal ontwikkeld had maar nu naar boven in plaats van naar beneden. De Europees- Joodse kolonisten in Palestina vormden de voorhoede van het humanistische Europa. Ze wilden niets anders dan in vrede leven. Het stuk van de geschiedenis dat Van Agt overslaat laat op dat punt niets aan duidelijkheid te wensen over. Vanaf de twintiger jaren van de vorige eeuw heeft zich een spiraal van geweld ontwikkeld, een voortdurende oorlog zonder wapenstilstand. Er zijn perioden van verhoogde en verlaagde gewelddadigheid geweest, dat is alles. Dat Israëliërs individueel en collectief wetten schenden en verdragen kan niet worden ontkend. Dat haar vijand dat doet ontkent zelfs niet de vijand zelf. Maar dat in een oorlog ander normen gelden dan in vredestijd, dat blijkt steeds weer moeilijk te aanvaarden.

  3. Beste meneer, mevrouw. Allereerst bedankt voor uw uitgebreide reactie.

    Ik geloof dat veel mensen vanuit bepaalde overtuigingen en idealen boeken, pamfletten, artikelen schrijven. Niet altijd in de eerste plaats voor zichzelf, als wel voor een betere wereld.
    Schrijven wij nu bijvoorbeeld naar elkaar voor onszelf of om elkaar te treffen en met elkaar in dialoog te zijn? Ik geloof het laatste.

    In de kern (het verhaal van twee volken op hetzelfde kleine stukje land waar men niet met elkaar leven kan omdat de etnische verschillen zich uiten in een voortdurende vijandigheid) lijkt u elkaar te vinden.

    Wat ziet u als oplossing in dit conflict, waar het, zo lijkt het, zeer moeilijk is om een zij-wij discussie te voeren?

    vriendelijke groet,
    Kris

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s