Sonbol

Waarschijnlijk hebben slechts een paar duizend mensen Sonbol vandaag leren kennen. Haar wortels liggen in Iran, waar een aardappelkistje op de hoek van de straat niet wordt getolereerd. In die zin worden haar mensenrechten beknot, maar is het Sonbol die de discussie aangaat in en met haar omgeving en de oplossing zoekt in democratische basisprincipes. Zo wil haar moeder dat ze gaat trouwen en twee kinderen krijgt, terwijl Sonbol gechargeerd aangeeft dat ze binnen dat huwelijk de billen van haar kinderen zal moeten vegen en door haar man zal worden geslagen. “Je bent dan in ieder geval getrouwd”, aldus haar moeder. Een collega van Sonbol is gescheiden, nadat ze was uitgehuwelijkt, “ze zeggen: eerst trouwen, de liefde komt later wel. Niemand vraagt zich af hoe ’t verder gaat of wat je moet doen als ’t niks wordt. In plaats van de liefde die nooit kwam, was er op ’t eind alleen haat”.

Het zit in het bloed van ons volk. Europa heeft de Renaissance doorgemaakt. Na duizend jaar gingen de mensen eindelijk anders denken. Zelfs met een nieuw politiek regime verandert de denkwijze van ons volk niet. Zulke dingen hebben tijd nodig. Mijn moeder denkt bijvoorbeeld zoals zij denkt. Het lukt mij niet om haar te veranderen. Dat moet van de ene generatie op de andere veranderen. Van binnenuit. Het is niet genoeg om oppervlakkig te veranderen en om alleen maar een goed en modern uiterlijk te hebben. Dat is niet genoeg. Maar is het zo dat iemand die zich ontwikkelt, wordt geaccepteerd? Nee. Je kan het bewustzijn van de mensen niet zo snel veranderen… Dat maak ik in ieder geval niet meer mee.

Aldus een lachende Sonbol, die me deed denken aan enkele gesprekken die ik in Iran heb gevoerd, met jongens, mannen en een enkele vrouw. Die gingen over mijn indruk van Iran en – vaak indirect – over “de ketel, gevuld met kokend water, die Iran symboliseert. Met daarop een deksel met een piepklein gaatje, waardoor de stoom bijna geen kant op kan. De ketel kan elk moment exploderen”. Dit is hoe Abed, een tapijtverkoper uit Teheran, het omschreef. Een jaar later vond in Iran een groene revolutie plaats, die inmiddels al weer de kop lijkt ingedrukt. Maar in vele huiskamers zal de revolutie doorgaan, stap voor stap.

Net zo goed homoseksuele Iraniërs noodgedwongen zijn te vluchten en elders asiel aan te vragen, zijn ze nodig in Iran zelf om langzaam die verandering op gang te laten brengen, bedacht ik me. Ik herinner me een groepje jongens die me uithoorden over de gebruiken tussen jongens en meisjes in Nederland. Ze moesten vooral lachen toen ik vertelde geen vriendin te hebben en omslachtig aangaf geen interesse te hebben in meiden. Ook herinner ik me twee jongens die gedurende hun studietijd in Iran samenwoonden, met als verborgen variabele de liefde.

Ik vind dat iedereen zonder masker kan leven. Maar misschien op dat moment, in die tijd, verdragen de mensen dat niet.

Aldus Sonbol tijdens een Engelse les. In het dorpje waar ik ben geboren, verdroeg men over het algemeen geen mensen met maskers af. Deed je dat wel, dan volgde er een scheldkanonnade, mishandeling of hardvochtig negeren. Ik kon het geduld niet opbrengen om van binnen uit een verandering op gang te brengen, dus koos ik voor ‘de grote stad’. Daar was al veel eerder een verandering op gang gebracht of hoefde ik door onbekendheid vaak geen masker op te zetten. Sonbol zet me aan tot denken ik proost vanavond op haar! Ook verheug ik me op meer verhalen als deze, die kunnen zorgen voor nuance, kracht en hoop.


Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s