Mieke

‘We hebben kinderen gekregen in de stellige overtuiging dat door hen de wereld mooier zou worden. En dat wás ook zo’, aldus de moeder van beeldend kunstenares Mieke van de Voort. De kunstenares is woensdag 12 januari gecremeerd op de Nieuwe Ooster in Amsterdam. Negen dagen eerder maakte ze een einde aan haar leven. Ik lees het een dag na haar crematie in de krant, onderweg in de trein. ’s Avonds, terug naar huis, was er sprake van een vertraging. Tussen Zwolle en Meppel was iemand voor de trein gesprongen. Mijn gedachten visualiseerden zich en ik leek ze niet te kunnen stoppen. En terwijl ik mijn ogen dicht deed moest ik denken aan Mieke, ik kon haar niet loslaten. In de trein zat een aantal congresgangers. Ze spraken over chemie en moleculen. Nadat de vetraging bekend werd gemaakt, vroeg een van hen zich hardop af waarom ‘zo iemand niet gewoon tien ibuprofen neemt. Dat scheelt een hoop vertraging.’ Los van de discussie die volgde over de ineffectiviteit van tien ibuprofen, lachten haar reisgenoten over de geopperde suggestie en verontwaardiging. Later vertelde iemand me dat op het station in Zwolle aan een mevrouw een logeerbed was aangeboden, nu zij niet meer haar plaats van bestemming zou bereiken. ‘Nederland is zo saamhorig, vind je ook niet?’ Ik kon slechts glimlachen. Ik vind Nederland niet saamhorig, net zo min ik Nederland verontwaardigd vind.

Vandaag kopt de Volkskrant dat we als land klaar zijn voor een levenseindekliniek. Het artikel laat echter zien dat we als land evenmin klaar als niet klaar zijn voor een dergelijke kliniek. Een zorgvuldig debat en ethische disucssie over het individuele recht op zelfbeschikking, de persoonlijke vrijheid en autonomiteit worden onder meer bemoeilijkt door de bevooroordeelde houding van omstanders en professionals. De artsenorganisatie KNMG kan wel noemen dat ‘zorgvuldige besluitvorming over de dood vraagt om een open blik en niet om een tunnelvisie waarin de dood de enige uitkomst is’, maar veel van haar leden (huisartsen) geven blijkens het interview met Mirjam Rooseboom nul op rekest. ‘Sommigen wilden niet eens aan de telefoon komen. Daar liepen we keihard tegenaan.’ En wat als blijkt dat de dood wél de enige uitkomst is?

Voor een van haar kunstprojecten zocht Mieke naar mensen die overleden waren en geïsoleerd hadden geleefd. Bij de door haar gemaakte foto in dit blog schreef ze ‘Although he lived in a capital city with nearly one million people in his proximity, it seemed he chose to have contact with people merely from a distance, in a non-physical reality. Or was it a choice?’ Ze besluit een artikel over haar project met het onderstaande gedicht, welke ze vond op een van de muren in die huizen.

‘and when I am dead
dont be sad
for I am not really dead
you should know
it is only my body
that I left behind
dead I am only
when you have forgotten me’

Voor Nederland wens ik dat (de aanleidingen voor) de krantenberichten zullen leiden tot een zorgvuldig politiek en maatschappelijk debat over bijvoorbeeld hulp bij zelfdoding voor mensen met een voltooid leven, die lijden aan onomkeerbaar verlies van menselijke waardigheid. ‘Miekes dood was niet tragisch, haar leven was niet zinloos. Mieke kon niet meer verder. Het is goed zo.’


5 thoughts on “Mieke

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s