Schouderophalend

Vanochtend wordt er ergens een kind mishandeld. Ergens wordt een ruzie tussen ouders uitgevochten en staart hun kind in de verte, zichzelf afsluitend van het geschreeuw. Ergens zit een asielzoekerskind in een schoolklas, niet wetend of hij één van de beroepen die de revue passeren ooit in dit land zal kunnen beoefenen. Ergens belt iemand met het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling (AMK) en zal het nog weken duren voordat er actie wordt ondernomen. Ergens is het nog maar de vraag of het kind waarover wordt gebeld ooit zelf wordt gevraagd hoe het nou voor hem was.

Vanochtend drinkt een mevrouw koffie en hoort ze steeds duidelijker dat er bij haar buren een ruzie gaande is. Ook hoort ze een huilend kind. Ergens probeert een familielid een ruzie tussen twee ouders te sussen en maant hun kind naar zijn slaapkamer te gaan. Ergens vraagt een juf aan haar leerlingen ‘wat wil je later worden?’ Ergens gaat een onderzoeker van het AMK overleggen met een collega wat te doen met de melding die is binnengekomen. Ergens wordt besloten om niet met een kind in gesprek te gaan. Ergens wordt het kind vergeten.

Jaarlijks zijn honderdduizend kinderen slachtoffer van huiselijk geweld. We lijken in een impasse te verkeren hoe de hulp en zorg rond deze kinderen te verlenen en te organiseren. Een impasse die vergelijkbaar is met de verlegenheid en terughoudendheid die omstanders ervaren om een signaal van huiselijk geweld bespreekbaar te maken. Als land roepen we een wet in het leven om daar druk op te zetten: de wet meldcode huiselijk geweld en kindermishandeling.

En wij? Wij overheden, wij instanties en wij professionals? Wij kennen al sinds 1989 één heel duidelijk verdrag dat zegt wat we moeten doen. Maar we lijken er vaak schoorvoetend en schouderophalend mee om te gaan: het Verdrag van de Rechten van het Kind. Schouderophalend met het recht van ieder kind op onderwijs, om gehoord te worden, op een veilige plek, op een eigen mening en een eigen godsdienst. Maar ook schoorvoetend met het recht van ieder kind op bescherming tegen mishandeling, kinderarbeid, de gevolgen van oorlog en seksuele uitbuiting.

Niet doen. Blijf dwars denken en maak vanaf de werkvloer telkens weer aan je collega’s, leidinggevenden en directeur duidelijk wat (goed gaat en wat) anders moet. Omdat er zoiets is als het Kinderrechtenverdrag. Omdat er zoiets is als de kinderstem. Straks vind je ook Marc Dullaert aan je zij. Hij is de eerste Kinderombudsman van Nederland. ‘Een mishandeld Nederlands kind kan er emotioneel net zo erg aan toe zijn als een kindarbeider in India’, aldus Marc vanochtend in de Volkskrant.

De kinderstem moet gehoord en onthouden worden!


2 thoughts on “Schouderophalend

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s