Lost

Japan is voor mij het land waar je (in schilderij) Kafka aan het strand vindt en waar in Tokio eenzame en verloren zielen elkaar vinden. Toru vond er Naoko. En Charlotte vond er Bob. De horror die zich er al enkele dagen voltrekt voelt onwerkelijk en niet te bevatten. Temidden van modderstromen zien we vanuit de lucht een witte bestelwagen met inzittenden. Ze vluchten, terwijl in het achteruitkijkspiegeltje zich een ramp voordoet. Een oceaan gevuld met auto’s, boten en puin. Wie zijn al die mensen? Wat zeggen ze. Wat schreeuwen ze.

In Japan vinden wij, eenzame en verloren zielen, elkaar.

BOB: Why are you crying? CHARLOTTE: I’ll miss you. BOB: I know, I’m going to miss you too.