Callas

I remember one morning getting up at dawn, there was such a sense of possibility. You know, that feeling? And I remember thinking to myself: so, this is the beginning of happiness. This is where it starts. And of course there will always be more. It never occurred to me it wasn’t the beginning. It was happiness. It was the moment. Right then.

Als verdoofd wakker geworden, de dekens naar beneden geduwd, om vervolgens zijn handen naar zijn hoofd te brengen. Hij staat op en elders in huis laat hij Maria Callas het middeleeuwse Florence van Puccini bezingen. Aan de achterzijde van het huis, daar waar origineel hout- en snijwerk iets van Italië naar hier brengen en waar zon net komt kijken, krijgt ‘O mio babbino caro’ een nieuwe dimensie. Die van zondagse eenvoud op een eerste zomerochtend. Hij legt zijn hand op zijn hart. ‘It’s hard enough to open your heart in this world. Don’t make it harder.’ Stille beelden van blauwe lucht, waaronder de hoogste takken van bomen, maken universeel. Het moment verstild.