Baksteen

Mij werd deze week onder de noemer ‘All you need is love’ genoemd liever ‘te investeren in mensen in plaats van bakstenen’. Ik zei namelijk blij te zijn met de komst van het Groninger Forum. Mijn blijdschap zou te interpreteren zijn geweest als een hallelujah voor de baksteen waarmee ik een stap dichter bij wereldvrede zou (denken te) zijn.

Nu klopt het dat mijn geluk veelal bepaalt wordt door de mensen om mij heen: ze geven zin aan mijn leven. Maar waar we vaak minder bij stilstaan – en in sommige gevallen niet aan willen toegeven – is de impact van de manier waarop we bouwen en wonen op ons geluk. Dat mag bijzonder heten omdat we op elk moment geconfronteerd worden met landschappen, steden, straten, bruggen, kantoren, huizen en meubels die ons al dan niet een goed gevoel verschaffen. Alain de Botton schrijft daarover in De architectuur van het geluk en vraagt zich af of een mooie omgeving ons gelukkiger kan maken.

Over de vraag wat mooi is verschillen we van mening. Het is volgens de Duitse architect Karl Friedrich Schinkel dan ook de plicht van de architectuur om iets nuttigs, praktisch en functioneels in iets moois te veranderen. Het is een grondgedachte in het boek van De Bottom die zich afvraagt hoe een huis er zou uitzien als de architect het hele idee van schoonheid had laten vallen voor functionaliteit. De Botton beschrijft de ijdele gedachte van pausen en mullahs dat hun indrukwekkende gebouwen in staat waren ons geestelijk en moreel te verheffen. ‘God is de oorsprong van al wat mooi is’, aldus de Arabische filosoof Idn Sina. En inderdaad, we vergapen ons over in de wereld aan de vele mooie kunstwerken die in de loop van de geschiedenis werden gebouwd ter ere van goden, farao’s en keizers. Over bakstenen gesproken… ‘En is diezelfde God in die gedachte dan ook niet verantwoordelijk voor al het kwaad? De meeste van die gebouwen kwamen immers tot stand door slaven en dwangarbeid, met geld afgeperst en beroofd van vijanden.’

‘Elke architectuurstijl brengt een opvatting van geluk tot uitdrukking’, aldus De Botton. In zijn boek staat een foto van Robert Maillart’s Salginatobel: een moderne brug tussen twee ruwe bergheuvels. Ze symboliseert de samenhang tussen menselijke rede, natuur en schoonheid. De brug is niet alleen functioneel – ze zorgt immers voor de verbinding tussen twee plaatsen en maakt reizen eenvoudiger – ze voegt aan het natuurlijke landschap ook iets onwezenlijk moois toe.

Aldus, een hallelujah voor de baksteen.


Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s