Opstand (2)

‘Groot nieuws,’ aldus mijn reisgenoot vanochtend. Groot nieuws. De historische opstand van de Libiërs lijkt met de vondst én dood van Moammar Kadhafi een doel te hebben behaald. De rat is gevonden en vermoord. Op 16 februari dit jaar kwamen mensen in Libië in opstand en gingen de straat op. Zij wilden niet méér worden onderdrukt dan zij tot dan toe toelieten. De opstandelingen van voorbije jaren zijn er ook. In anonimiteit verspreid over de vele massagraven die Libië ‘rijk’ is.

In de krant een foto van Kadhafi van minder dan vier jaar geleden. Hij arriveert per auto bij de Boticaria ranch bij Sevilla, voorafgaand aan een officieel bezoek aan Spanje. De internationale gemeenschap verlangde en oordeelde niet. Het waren de mensen zelf die niet langer overgeleverd wilden zijn aan de wanhoop waarin hun bestaan werd geaccepteerd; hoe onrechtvaardig ook. De weerzin nam toe en ook de wens om de situatie te veranderen. ‘Maar veranderen betekent handelen, en handelen zal morgen doden betekenen, terwijl de mens niet weet of de moord gerechtvaardigd is,’ aldus Albert Camus in L’Homme révolté (1951). Opstand is volgens hem het in beginsel a-politieke vertrekpunt van de mens. Vanaf daar staan hem diverse ideologische verlokkingen te wachten om zijn opstandigheid te botvieren.

Met de dood van kolonel Kadhafi wordt een zwart hoofdstuk in de geschiedenis van Libië afgesloten en staan de nieuwe autoriteiten voor de keus om daadwerkelijk een einde te maken aan onderdrukking en mensenrechtenschendingen en volledig breken met de cultuur van misbruik die het regime van kolonel Kadhafi bestendigde. En moeten oorlogsmisdaden door Kadhafi’s troepen en door aanhangers van de overgangsraad NTC grondig worden onderzocht. Libye révolté.


3 thoughts on “Opstand (2)

  1. Kris,
    Ik vind het nogal een provocerend citaat waarmee je afsluit. Ben het eens met de reactie van Rob Alberts. Maar bovendien lijkt me de tegenstelling tussen “de internationale gemeenschap” en “de mensen zelf” wat te simpel, o.a. omdat het niet ingaat op het optreden van de NAVO.
    Ja, ik vind ook dat links-in-Europa (als dat bestaat en je het zo kunt zeggen) het niet voor elkaar heeft gekregen om het Europees beleid “de mensen zelf”, de mensen in Arabische wereld die zich verzetten tegen onderdrukking en strijden voor een waardig leven, te steunen. Dat geldt voor Egypte, West-Sahara (door Marokko bezet), Palestina, etc. etc.
    Ook na de revoluties hoor ik nauwelijks over contacten. Waar blijven de berichten over betrokkenheid van milieubeweging, studentenorganisaties, universiteiten, vrouwengroepen, politieke partijen? Het enige wat ik weet is dat mijn “ouderwetse” FNV al langer betrokken is bij de opbouw van een niet-corrupte vakbeweging in Egypte. Destijds heeft GroenLinks hard gewerkt om nieuwe groene partijen in Oost-Europa te stimuleren, zowel wat betreft inhoud als wat betreft organisatie. Ik weet dat er een GroenLinks delegatie naar Egypte is geweest, maar heb daar verder weinig over gehoord. Misschien ontgaat me het een en ander, maar als het massaler was zou ik er toch iets over moeten horen.

    Aandachtwaardig vind ik het persbericht van Kerk en Wereld, dat ik hieronder plak.

    Onderwerp: Dood Kadhafi geen reden tot euforie internationale gemeenschap (21 oktober 2011).

    Hoezeer de dood van Moammar Kadhafi de weg ook vrijmaakt voor een nieuw, vrij en democratisch Libie, vormt deze volgens het bestuur van Kerk en Vrede beslist geen reden tot de euforie en zelfgenoegzaamheid die onder westerse regeringsleiders bespeurbaar zijn. Van enige terughoudendheid, waartoe Kerk en Vrede acht maanden geleden bij het begin van de strijd opriep, is niets gebleken en de eerste tekenen dat aan dit door de NAVO zo gewenste succesverhaal grote nadelen kleven zijn reeds zichtbaar. Zo zal in de eerste plaats de directe betrokkenheid van de NAVO bij de gevechtshandelingen die uiteindelijk leiden tot de dood van Kadhafi onderzocht moeten worden. Mocht van enige opzet sprake zijn, dan hebben de NAVO en de Libische overgangsraad zich niet gehouden aan de VN-resolutie waarin bepaald werd dat Kadhafi voor het internationaal strafhof zou moeten komen en is zodoende een nieuwe ontwikkeling in de internationale rechtspraak in de kiem gesmoord. Het in de kiem smoren geldt ook voor de Responsibility to Protect: de in deze VN-resolutie voor het eerst erkende rechtsgrond tot VN-bemoeienissen bij interne mensenrechtenschendingen die de afgelopen jaren na moeizaam onderhandelen tot stand is gekomen om grootschalige mensenrechtenschendingen, etnische zuivering of genocide tegen te gaan. Door de opdracht in de VN resolutie om de burgerbevolking in Libie te beschermen zo ver op te rekken dat de NAVO feitelijk en tot en met de dood van Kadhafie als luchtmacht van de rebellen diende, is het moeizame diplomatieke werk dat tot de aanvaarding van de Responsibility to Protect diende teniet gedaan. Deze rechtsgrond blijkt inmiddels niet meer bruikbaar voor de internationale gemeenschap om zich met de situatie in Syrië te bemoeien waar het regiem al enkele maanden vrij spel heeft om een geweldloze opstand van haar burgers neer te slaan. Ook werd, in ieder geval door de Franse regering, het in de VN-resolutie afgekondigde wapenembargo overtreden. Waar Kadhafi de afgelopen jaren al rijkelijk door het Westen van wapens was voorzien die tegen de rebellen werden ingezet, waren de rebellen de afgelopen maanden aan de beurt om vanuit het Westen bewapend te worden. Door deze twee bewapeningsgolven zijn inmiddels grote hoeveelheden wapens in dit land vrijgekomen die tot een verdere destabilisering van het land zullen leiden nu allerlei onder 40 jaar dictatuur gesmoorde interne conflicten aan de oppervlakte treden. Dat gevaar geldt niet alleen voor Libie zelf, maar ook voor haar instabiele buurlanden Tsjaad, Niger en Algerije waar het Westen al enkele jaren militair aanwezig is om zich daar schuil houdende Al Qaida cellen op te sporen en uit te schakelen. Een grootschalige, internationale wapeninzamelingsactie in deze regio zou volgens Kerk en Vrede bijzonder wenselijk zijn. Niet alleen voor de mondiale veiligheid, maar vooral ook ter bescherming van de burgerbevolking in de diverse landen. De opdracht de burgerbevolking van Libie te beschermen blijft ook gelden nu de door de rebellen gedomineerde overgangsregering aan de macht is. Blijkens recente rapportages van mensenrechtenorganisaties waaronder Amnesty International zullen de Westerse bondgenoten ook nu aan moeten dringen op een groter respecteren van de mensenrechten van alle Libische burgers en niet in de eerder gemaakte fout moeten terugvallen om een oogje dicht te knijpen nu gas en olie weer ongehinderd naar Europa kunnen stromen. Kerk en Vrede bepleit een blijvende, niet-militaire internationale betrokkenheid bij de opbouw van een nieuw, vrij en democratisch Libie waarbij de belangen van de burgerbevolking centraal zullen moeten staan.

    —-
    Hartelijke groet, Fennie

    1. Ha Fennie,

      Dank je voor je reactie. Het citaat kan inderdaad als provocerend gezien worden; al was dat niet de bedoeling van het schrijven van de stelling. Volgens Camus lag daarin juist ht gevaar / pervers effect van de opstand. Ook de internationale gemeenschap vs. de mensen was niet bedoeld als tegenstelling.
      Wat ik wellicht beter had kunnen doen is het citaat weglaten of uitleggen met wat Camus ermee bedoelde.

      Ik ga het nog eens teruglezen; wellicht kan ik mezelf nog beter uitdrukken!

      Bedankt ook voor je doorgestuurde persbericht! Ga ik lezen.

      groeten
      Kris

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s