Extreem luid

Stéphane Hessel schreef in 2010 een prachtig pamflet. Indignez vous! Ik was al geraakt voordat ik het had gelezen. We moeten ons verontwaardigen, volgens Hessel. Verontwaardiging die zich van u eigen maakt op het moment dat u leest, hoort en mogelijk ziet wat er zich de afgelopen achtenveertig uren in Syrië heeft afgespeeld. In Houla.

Op de radio gaat het over een kandidaat-lijsttrekker die een zoveelste akkefietje wereldkundig heeft gemaakt. En met de balkondeuren open lijkt het alsof het nieuws uit Syrië niet tot de wereld is doorgedrongen. De wereld die mijn achtertuin heet. Fluitende vogels, spelende kinderen, verliefde studenten op het balkon naast me en bij de achterburen wordt gezellig gekeuveld. Althans, zo lijkt het. Misschien dat mijn achterbuurman, inmiddels ook achter zijn laptop plaatsgenomen, op dit moment schrijft: ‘Mijn achterbuurman heeft de balkondeuren open gedaan. Nadat hij wat stond te staren naar buiten, ook naar mij, lijkt hij zich te ergeren aan een bromvlieg. Ik hoor flarden van een operamevrouw; dat album beluistert hij elke zondagochtend volgens mij. Neurotisch, als je het mij vraagt. Ook mag hij wel ’s gaan sporten. De zondagochtend leent zich daar prima voor. Maar ja, wat weet ik er van. Ik woon hier net… Zou hij eigenlijk wel weten wat er zich in Houla heeft afgespeeld?’

Boos. En onwerkelijk. Maar waar moet ik heen. Hoe het te uiten. Tja: ik stap voor even op mijn digitale aardappelkistje, Twitter. Net als u. En ga er vast met mensen over praten: hoe vreselijk en erg we het vinden. Wat moeten we doen? Wat we moeten doen!

Volgens Hessel is deze verontwaardiging op zich een kostbaar iets. Omdat het ons strijdvaardig, sterk en geëngageerd maakt. Omdat we, ieder individu op zich, daardoor deel uit gaan maken van een historische stroming die gaat leiden naar meer rechtvaardigheid en naar meer vrijheid. Hessel, die meeschreef aan de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, wijst ons op de Verklaring. Ze biedt ons wat we nodig hebben om te komen tot een onderhandeling die een eind gaat maken aan onderdrukking. Kiezen voor de weg van de hoop van de geweldloosheid. En kiezen voor mensen die ons verzet en onze verontwaardiging een stem geven. Extreem luid… en ongelooflijk dichtbij.


Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s