The Breakfast Club ➞ Backbone050

In 2011 schreef ik voor het initiatiefvoorstel ‘een plek voor jongeren’ over de film The Breakfast Club (1985) waar vijf scholieren om uiteenlopende redenen een zaterdag op school moeten doorbrengen. Allen hebben een volstrekt verschillende achtergrond en allen worstelen met hun leven. Hoe verschillend ze op het eerste gezicht lijken te zijn, hoe meer raakvlakken ze achteraf blijken te hebben. The Breakfast Club is een coming-of-age film die een pleidooi houdt voor diversiteit. De film levert kritiek op een maatschappij die jongeren in hokjes duwt in plaats van de moeite neemt om hen te (leren te) begrijpen. Mijn voorstel was dat pleidooi voor diversiteit: de hokjesgeest achterwege latend en te luisteren. Het plan? Het creëren van een plek voor en door jongeren waar je je hart op kan halen en waar wordt uitgegaan van wat je kan en wat je wil. Sport, muziek, dans, film, ontwerpen, werken, leren, stages: you name it. Positief en ongecompliceerd. Het bleek een lastige voor het gemeentelijke apparaat, al lijkt er na anderhalf jaar schot in de zaak: er is een schoolgebouw gevonden en de mogelijkheden zijn er eindeloos. Backbone050, zoals het initiatief inmiddels heet, gaat óók over politiek. Positieve politiek. Coming-of-age. En nu? Let’s make it happen!

'We're all pretty bizarre. Some of us are just better in hiding it, that's all.'
‘We’re all pretty bizarre. Some of us are just better in hiding it, that’s all’, Andy Clark in The Breakfast Club.


Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s