Pijnplek

Over de hondsrug en gevoelsmatig kilometers weg van de bewoonde wereld: de penitiaire inrichting in Ter Apel. Met daarnaast hét aanmeldcentrum van Nederland voor vreemdelingen: mensen die niet in bezit zijn van de nationaliteit van het land waar zij op dat moment verblijven. Lof voor alle mensen die er werken, maar ik zou het niet kunnen. Werken op de plek die aandoet als een fabriekje waar wordt besloten of iemand wel of niet tijdelijk in dit land kan verblijven. De zware toetsing of er economische grondslagen zijn voor de vlucht naar Nederland; of dat er écht sprake is van een schending van een mensenrecht. Ik bedenk me: we zouden allemaal eens moeten ervaren hoe het is in een ander land op een dergelijke plek met een koffertje aan te komen lopen. En dan de molen in, die dat land voor ons heeft bedacht. Maar tja. Het geluk dat wij hier zijn geboren maakt dat we daar nooit mee geconfronteerd zullen worden, daarover nooit hoeven nadenken.

In Groningen spreek ik al enige tijd een jongen die hier vijftien jaar woont. Hij viel in 2007 onder het generaal pardon en dat hield in: een verblijfsvergunning voor vijf jaar en de garantie dat die wordt verlengd. Maar… één van ‘ons’ worden? Dan moet u wel echt heel goed kunnen bewijzen dat u ergens anders bent geboren en nooit daarover tegen ons heeft gelogen. Deze jongen kan dat niet. Hij kan én mag niet naar zijn geboorteland afreizen. Wij hebben hem een reisdocument gegeven waar in staat: ‘U mag internationaal overal naartoe, behalve naar uw geboorteland.’ En wat vraag de Naturalisatiedienst? De geboorteakte. Ambassade, consulaat en instanties in het land van herkomst werken niet mee; en deze jongen frustreert. Hier, in onze stad. De stress neemt toe, het vermogen rustig en bekwaam met de situatie om te gaan neemt af en hij heeft zijn HBO-studie tijdelijk moeten stopzetten. Ook hij is en blijft voor ons een vreemdeling.

Konden we maar vanuit ons eigen geluk handelen. Waardigheid geven aan een jongen als deze en niet handelen vanuit politieke concessies over (kinder)pardonners of illegalen. Niet handelen, omdat sommige mensen bang zijn dat ze iets kwijt raken of meer gevaar lopen, wanneer we bijvoorbeeld aan deze jongen een Nederlands paspoort geven (, al was het maar omdat hij daar récht op heeft).

De pijnplek die Ter Apel heet, de pijnplek in het hart van deze jongen. Ik besef: internationaal en in Europees verband zal er een humaan en mensenrecht-waardig antwoord moeten worden gevonden op de vluchtelingenstroom en de grenzen die vervagen. Maar laten we onszelf nooit vrijpleiten van enige plicht zij die al jaren, soms langer dan onze kinderen, om ons heen leven; gelijkwaardig tegemoet te treden. Omdat wij allen mens zijn, allen eender zijn, dat wil zeggen: mensenlijk zijn.


One thought on “Pijnplek

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s