Wachtkamer

Ze kijkt nauwelijks op. Probeert in haar handtas snel wat zakdoeken te vinden. Sneller dan ze een zakdoekje vindt, rollen tranen van haar wangen. Het was na de opsomming van praktische en administratieve handelingen en rompslomp – een achterlijke wanorde van heb-ik-jou-daar – dat ik haar vroeg HOE dat nou VOELT. Om het te beschrijven.

Denk jij maar ’s terug. De geschiedenis van je leven speelt zich toch voor het grootste deel de afgelopen tien jaar af? Trauma’s deed je daarvoor op. Ze maakten dat je een plek verliet. Dat je hier kwam wonen. Daarna herstelde je, voor zover dat kon. En was dit waar je thuis hoorde. Hier kon je vieren.

Een crimineel. Het niet-waard-zijn. Minder. Minder dan de rest. Dan de ander. Dan jij en ik. De woorden dekken de lading niet van al die jaren in de wachtkamer te moeten zitten. Wachten. Jezelf beheersen. En sussen. ‘Rustig maar, het komt wel goed.’ (..) Toch?

polaroids1Toch. Zolang er geen brief is waarin zwart-op-wit staat dat het zo is, komt het niet goed. Kan zij niet als wij werken, dansen op de vulkaan. Vrienden maken met het besef dat er een morgen komt. Dat je hier bent. Dat dit jouw plek is. Dat je die onzekerheid nooit meer écht hoeft te voelen. Daarover hoeft na te denken.

‘Rustig maar.’ Een Groningse. Je vindt haar overal, in iedere stad.

‘Het komt wel goed.’ Zeg jij het haar?


2 thoughts on “Wachtkamer

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s