Resilience. Over veerkracht.

Zo af en toe sjeest ze me op straat voorbij, op haar mountainbike. Mijn naam hard roepend, omkijkend, alle hens op de rem. Omdat je in zo’n situatie niet achter kan blijven doe ik van hetzelfde. ‘Lieve, schatje!’ zegt ze terwijl we elkaar stevige knuffels geven.

En ik ben terug. Tien jaar terug. Ik leerde haar kennen in de Vrouwenopvang. Daar zou ze uiteindelijk veel te lang wonen met haar drie kinderen. Een aanvraag voor ‘rechtmatig verblijf’ bleef ergens veel te lang op een stapel liggen. En omdat haar soort mens tot de categorie ‘onduidelijk’ behoort, werd er vrij laks met haar rechten omgegaan. Zoals geld voor kleding of wat extra geld voor schoolreisjes.

We bewogen hemel en aarde. Voor een basisinkomen, een baan, wat rust in dat lijf, iets van perspectief. Wie denkt dat ’t eenvoudig is om als moeder van drie koters, zonder vaste verblijfsvergunning, een baan te vinden – heeft het mis. Resilience. Veerkracht. Enorme veerkracht ontwikkelde deze vrouw. Ik hoor het in haar stem: van uiterst blij, naar diepe ernst en de ontroering die erop volgt. We moeten een dijk naar haar vernoemen.

ResilienceHadden we haar tien jaar geleden geld gegeven, gratis geld, dan had ze wis en waarachtig andere keuzes kunnen maken. Was ze niet in onze valkuil van instituties gevallen, maar hadden we haar een een trampoline geboden. Rutger Bregman schreef al dat de emancipatie van vrouwen pas is voltooid als ze een grotere financiële onafhankelijkheid verwerven. In plaats van solidariteit toonden we haar een jungle aan protocollen en procedures. Formulieren die moesten worden ingevuld, en we hanteerden de zin dat we haar ‘helaas niet verder konden helpen’ te pas en te onpas. Gestoeld op wantrouwen, angst. Terwijl ik als maatschappelijk werker veel liever met haar ziel, haar wensen voor de toekomst en haar herstel aan de slag ging, moest ik lullen als brugman. Veel schrijven en met haar stad en land af reizen voor… Veerkracht. Werkte dit niet, probeerden we dat. Zag ze het niet meer zitten, gingen we toch door. Het vermogen om uiterst moeilijke situaties te kunnen weerstaan, te kunnen herstellen daarvan. Ze moest wel.

Alle kinderen passeren de revue. De oudsten niet meer thuis, in een opvanghuis. Ik begrijp dat. ‘Je kent me toch’, ‘je weet toch hoe ik’ met daaraan verbonden: de consequenties, oplossingen, acceptatie. Veel mensen die over haar doelgroep mensen besluiten en besturen zouden kunnen leren van haar vermogen tot reflectie en eerlijkheid. De spiegel die ze zichzelf weet voor te houden. De veerkracht.

Kijk. Deze vrouw is een vechter. Maar haar kinderen hebben geen ruimte gehad om te herstellen. Hebben niet gekozen voor jarenlang ruzie en geweld thuis. Niet voor het wonen in een opvanghuis. Jaar in, jaar uit. Wat zeg je op een gegeven moment nog op school, tegen je vriendjes? Dan ga je overleven.

Het is Oudejaarsdag 2013. Na de knuffels vertelt ze me, zonder ernaar te hoeven vragen, hoe het gaat. De onzekerheid en het geweld hebben sporen achtergelaten, maar zij vond dit jaar de liefde.

De Liefde.


Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s