Ik heb een droom

Uit: Dagblad Trouw, zaterdag 15 februari 2014. Rubriek: ‘Ik heb een droom’. Tekst: Bas Maliepaard Foto: Jörgen Caris.

‘Een vriend, twee honden en een witte villa’

“Door de Winterspelen moet ik vaak denken aan mijn verblijf in Rusland, in de zomer vorig jaar. Ik was daar om een documentaire te maken over de homo-emancipatie. In Moermansk werd ik als een crimineel opgepakt en acht uur lang ondervraagd, omdat we werden verdacht van homopropaganda. We zijn er met een boete en een inreisverbod vanaf gekomen, maar het was heel beangstigend.
De Russische homojongeren die ik interviewde, dromen van een beter leven, waarin ze zichzelf kunnen zijn. Dat deed ik als kind ook, dagdromen was mijn overlevingstactiek. Vanaf mijn achtste werd ik gepest, omdat ik anders was dan andere jongens op school. Ik had een hoge stem en liep in hun ogen raar, vrouwelijk. Ze schopten me en scholden me uit voor flikker en meisje.
door Jörgen Caris
’s Avonds in bed zag ik vreselijk op tegen de volgende schooldag en dwong ik mezelf om aan iets fijns te denken. Vaak ging het fantaseren over in echt dromen. Eén droom weet ik nog: ik zat in een groot pand achter een bureau te werken, met een mok koffie voor me en uitzicht op een drukke straat. Ik voelde me geaccepteerd en wist dat ik veel vrienden had. Het was een droom over een volwassen leven in de grote stad. Voor mij, als Friese dorpsjongen, was dat het beloofde land, waar ik mezelf zou kunnen zijn.
Op mijn twaalfde schreef ik op een briefje aan mezelf dat ik homo was. Mijn moeder vond het en zei tegen me dat het misschien nog wel zou veranderen. Daarna hebben we het er jaren niet meer over gehad.
Na die tijd dagdroomde ik vaak dat ik later samen met een vriend en twee honden in een grote, witte villa zou wonen, met coniferen langs de oprit. Dat fantasiebeeld werd voor mij zo’n werkelijkheid dat ik er niets meer aan kon veranderen. Zelfs niet toen ik een keer dacht: het is eigenlijk niet zo’n handig huis, waarom heb ik het zo gebouwd?
Ik was achttien toen ik naar Groningen verhuisde en mijn eerste grote liefde ontmoette. Maar het liep anders dan ik me had voorgesteld: hij kreeg een hersentumor en was na een half jaar dood. Opnieuw een hele traumatische ervaring. Pas na die gebeurtenis heb ik mijn moeder verteld hoe erg ik vroeger gepest werd. Ze schrok ervan, was verdrietig en het speet haar dat ze nooit iets heeft gemerkt. Dat was heel belangrijk voor me.
In de jaren daarna ben ik langzaam hersteld en eigenlijk pas echt de Kris geworden die ik nu ben. Het gaat nu goed met me. Ik heb ontzettend veel leuke en lieve mensen leren kennen. De ervaringen uit mijn verleden heb ik omgezet in iets positiefs: ik probeer mensen te helpen die worden uitgesloten omdat ze anders zijn. Nog steeds droom ik over een beter leven, niet voor mezelf, maar voor anderen.”
[KADER]
Kris van der Veen (33) is projectleider bij Stichting Het Kopland (o.a. Steunpunt Huiselijk Geweld en Vrouwenopvang), gemeenteraadslid van GroenLinks in Groningen en voorzitter COC Groningen & Drenthe. Zijn documentaire ‘5000 Roebel’ verschijnt in het voorjaar.

Trouw, 15 februari 2014


One thought on “Ik heb een droom

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s